Werkers in Gods Wijngaard

In het vorige nummer van dit blad (101) hebben wij de zendelingen Piet en Henk Huisman geïntroduceerd, u hebt beter met hun kennis kunnen maken. Op de uitzendigsavond van 29 september (1962) werden zij ingezegend en officieel vanuit de beweging: "Stromen van Kracht" uitgezonden, zij vertrokken de volgenden dag per vliegtuig naar Frans-Guyana. Wij schreven eerst over hen omdat zij naar een veraf gelegen land vertrokken. Maar op diezelfde avond werden ook andere predikers ingezegend, wij willen hen ook nader bij u introduceren, het is noodzakelijk dat u ook hen goed kent en weet waar de Heer hen geplaatst heeft als full-timers. Zij hebben hun leven ingezet voor de dienst van Christus. en wij willen achter hen staan met ons allen.
InzegeningIn dit nummer stellen wij ons voor om de broeders en zusters te noemen die op de zegenavond zijn uitgezonden. Wij noemen voor de volledigheid ook van harte de andere prediker die werkzaam is in Zwitserland, zodat de beide evangelisten daar bij u bekend worden. In Holland worden ze algemeen bekend geacht, maar onze lezers in den vreemde, de ganse familie van "Stromen van Kracht", hebben recht hen te leren kennen.
Zo willen wij bij u inleiden broeder en zuster De Jong die naar Zwitserland zijn vertrokken om de groepen van "Stromen van Kracht" in en rondom Bern te verzorgen. Voorts broeder en zuster Noordhuis, die reeds een jaar in Zwitserland werken, zij werden echter niet officieel ingezegend, omdat zij zelden in Holland zijn, maar ook zij zullen in een speciale dienst worden afgevaardigd. Tenslotte schrijven wij over broeder en zuster Bongers, die op 29 september werden ingezegend, hun arbeid ligt in ons land. De andere werkers zullen in een volgend nummer worden genoemd.


Klaas en Anne de Jong-Groot

Uit maandblad 102, 9e jaargang


Klaas de JongBroeder Klaas de Jong (geb. 15 jan. 1938) groeide op in een gereformeerd gezin en was zich al vroeg bewust een kind van God te zijn, gereinigd door het Bloed van Jezus. Hij was zeer actief in het jeugdwerk, voorzitter van de jongelingsvereniging, leider van de padvinderij en ander clubwerk. Hij had nimmer gehoord van het Volle Evangelie, van genezing op gebed, de vervulling met de Heilige Geest, gebruik der gaven. Toen hij er mee in kennis kwam door zijn meisje Anneke, stond hij er door zijn gereformeerde opvoeding eerst kritisch tegenover. Hij leerde Anneke in juni 1958 kennen. Zij kwam al jaren in "Stromen van Kracht" en vertelde Klaas veel over het Volle Evangelie. Zij besloten er eens samen heen te gaan en bezochten de jeugdrally in "Artis", waar Ben Hoekendijk die avond sprak.
Klaas was hierdoor erg aangegrepen en heeft die avond de Heer oprecht voor deze boodschap gedankt. Na enkele weken werd hij vervuld met de Heilige Geest en sprak in nieuwe tongen. Geleidelijk zag hij de gehele boodschap, toen hij ernstig de Bijbel bestudeerde op deze waarheden. In december 1958 volgde hij de bijbelcursus van moeder Bep in Groningen. In januari 1959 werd hij in Arnhem gedoopt. Hij was het niet van plan, maar onder de dienst, zijn meisje werd toen gedoopt, overtuigde de Heilige Geest dat hij het ook moest doen, hij leende van iemand wat natte kleren en werd gedoopt.
In januari 1959 nam hij de leiding over van de jeugdbijbelstudie in Arnhem, die toen niet meer door Yvonne Groot kon worden gehouden wegens haar vele reizen in Zwitserland.

Anne de JongAnneke de Jong - geb. Groot (geb. 14 febr. 1940) groeide ook op in een gereformeerd gezin. In 1947 verhuisden zij van haar geboorteplaats Landsmeer naar Velp. Zij was zich reeds vroeg bewust een kind van God te zijn. Van familie hoorde zij entoesiaste verhalen over de opwekkingsbeweging "Stromen v. Kracht". In 1956 bezocht zij voor het eerst een samenkomst, in Apeldoorn. Zij vond het erg fijn. Twee weken later werd zij vervuld met de Heilige Geest en sprak direct in nieuwe tongen. In die tijd sprak de Heer een profetie speciaal voor haar, dat Hij haar wilde gebruiken in Zijn wijngaard en haar zenden zou naar vreemde landen. Wat was zij blij met deze woorden, zij wilde niets liever dan voor de Heer werken en zielen winnen. In januari 1959 volgde zij de bijbelcursus van moeder Bep in Beukenstein en werd gedoopt in water.

Samen met Klaas volgde zij in augustus 1960 de predikers cursus van Br. Durk Sprik in Beukenstein. Intussen begon de Geest des Heren in verschillende profetieën duidelijk te maken dat het Gods wil was dat zij in Zijn dienst zouden uitgaan, zij zouden naar vreemde landen trekken voor de uitzaai van Zijn Woord. Dit waren telkens weer bevestigingen van profetieën die Anneke reeds vijf jaar eerder had ontvangen. Prijs de Heer!
In september 1960 trouwden Klaas en Anneke, vader Karel Hoekendijk zegende hun huwelijk in. Vanaf die tijd trok Klaas geregeld uit om in het land te prediken, hij deed dit naast zijn dagelijks werk op kantoor. Vanuit Afrika correspondeerde ik geregeld met Klaas en Anneke de Jong, ik voelde dat hij gereed gemaakt werd om eenmaal geheel in de dienst des Heren te komen. De duivel probeerde op alle mogelijke manieren hem daarvan te weerhouden door hem op zijn kantoor een prachtige carrière voor te spiegelen, promoties, comfort. Die kansen lagen er ook inderdaad, maar Klaas en Anneke besloten een leven in geloof te verkiezen in dienst van de Heer, boven een succesvol leven in de wereld. Alle zekerheden wierpen zij weg voor de redding van zielen. Halleluja!

In augustus 1962 werd hun kindje geboren, Jos! Daardoor moest Klaas veel alleen er op uit, maar thans leiden zij samen de samenkomsten. Zij hebben reeds velen het evangelie verkondigd, menige. zondaar gebracht aan de voeten van Jezus, zij zagen vele wonderen en genezingen gebeuren in hun samenkomsten en de Heer bevestigde steeds het Woord met tekenen. Zij zagen veel zegen op hun werk.
De Heer was Klaas steeds bizonder nabij. Hij kreeg eens een profetie, waarin de Heer hem zei, dat er altijd een engelenwacht om hem heen zou
zijn. Toen Klaas en Anneke nog verloofd waren, brachten zij hun vacantie eens in Duitsland door. Klaas klom op een hoge rots, maar zijn voet gleed uit en hij viel omlaag. Met zijn hoofd kwam hij op een rots terecht. Hij had menselijk bekeken dood moeten zijn of gebroken ledematen moeten hebben, maar hij had slechts een onbetekenende schram aan zijn voorhoofd. Hij vertelde dat het hem voorkwam alsof hij door engelen was opgevangen toen hij viel, iets was er dat zijn val brak. Halleluja!
In augustus 1962 riep de Heer Klaas naar Zwitserland. Het werk daar groeit wonderbaar en Jaap Noordhuis kon het onmogelijk alleen af. Onder de bezielende leiding van br. Durk Sprik zijn steeds nieuwe groepen gevormd, die herders nodig hebben. In oktober 1962 vertrok Klaas, direct na de inzegening in Utrecht, naar zijn arbeidsveld. Wij horen van grote zegen door zijn bediening, de Heer gebruikt hem op machtige wijze. Prijs Zijn Naam! Hij gaf hem ook een huis, waar het gezin nu woont.




Jaap en Puck Noordhuis - Wijngaarden

Uit maandblad 102, 9e jaargang.

Jaap NoordhuisIn Zwitserland werkt thans reeds ruim een jaar broeder en zuster Jaap en Puck Noordhuis, zij wonen in Schaffhausen. Wij willen iets meer over hen schrijven, opdat u ook hen in uw hart zult sluiten en voor hen bidden. Zij komen evenals Klaas en Anneke de Jong ook uit de gelederen van "Stromen van Kracht". Jaap Noordhuis (geb. 28 dec. 1936) kwam in de zomer van 1958 voor het eerst in aanraking met het Volle Evangelie. Hij was gereformeerd opgevoed. De meesten van de full-timers die in deze boodschap staan, komen oorspronkelijk uit gereformeerde huize.
Hij wilde de Heer wel volgen, maar wist niet hoe en hij had daárom ook niet de kracht. Hij hoorde in die tijd een straatsamenkomst van de pinkstergemeente uit Zwaagwesteinde en Dokkum, de boodschap van de bekering en de vreugde die hij zag, liet hem niet los.

In een tentsamenkomst gaf hij zijn leven aan Jezus. Halleluja! Hij sprak in die tijd veel met broeder Sipma in Engwierurn, samen hebben zij uren en uren gebogen gezeten over de Bijbel om al deze waarheden op te zoeken, tenslotte overtuigde Gods Woord hem geheel.
Na zijn bekering in augustus 1958 nam br. Sipma hem eens mee naar een samenkomst van "Stromen van Kracht" in Groningen. De eerste de beste avond kwam hij al naar voren voor de Vervulling met de Heilige Geest. Vader Karel legde hem daaryoor de handen op en bad de Heer deze broeder te dopen met Geest en vuur. De tongentaal vloeide onmiddellijk uit zijn mond. Prijs de Naam van Jezus! Want Hij heeft hem gered, gereinigd en vervuld met Zijn Geest. In 1959 ging hij naar de bijbelcursus, hij kreeg daar als het ware een nieuwe Bijbel; alle waarheden, het gebruik van de geestelijke gaven, alles werd hem daar duidelijk, vertelde hij.

Destijds was hij onderwijzer aan de christelijke nationale school in Wierum. Het was een vreugde voor hem de kleine kindertjes van de Heiland te vertellen (hij had de twee laagste klassen). Hij ging met hen de koortjes zingen uit de opwekkingssamenkomsten en zij baden met elkaar voor de mensen in het dorp, voor de zieken en voor alles. Dit deed de kinderen zo goed, hij zal die tijd niet vergeten. Jezus maakte nieuw! Kinderen, die voorheen brutaal waren, werden lief. Als een kind ziek werd of pijn kreeg in de klas, dan legden zij eenvoudig de pennen neer en gingen bidden in Jezus' Naam voor genezing. En altijd beantwoordde de Heer direct dit gelovig kindergebed met het wegnemen van de pijn. De kinderen leerden de Heer als de Geneesheer te zien. Zij gingen bidden samen voor zieke kinderen in de familie en vaders, moeders en ooms en tantes. En de Heer heeft velen van hen genezen. Er gebeurde iets in dat dorp door deze biddende school, waar kracht van' uitging.

Tot juli 1960 bleef hij op die school. De duivel strooide laster rond, de ouders verstonden de kinderen verkeerd. De dominee kwam als voorzitter van het schoolbestuur op tegen deze opwekkingsliederen en tegen de handoplegging voor genezing. Br. Jaap Noordhuis kon de statuten van de school niet langer meer onderschrijven. Men vroeg hem ontslag te nemen, wat hij deed. Hij werd van een christelijke school geweerd omdat hij zich aan de Bijbel hield. Dit komt in het christelijke Holland veel voor, het is treurig maar waar. Zodra een onderwijzer kinderzielen bij Jezus brengt en opwekkingsliederen leert zingen en zieke kinderen in de klas de handen oplegt, komt het christelijke schoolbestuur er tegen op, deze dingen komen niet te pas en de onderwijzer wordt verzocht heen te gaan.

Na tijdelijk hier en daar als invaller van zieke collega's nog onderwijs te hebben gegeven, begreep hij dat hij geen voet meer aan de grond kon krijgen. Men informeerde bij sollicitatie steeds weer bij 't oude schoolbestuur en steeds weer werd de handoplegging ter sprake gebracht, hij werd overal verstoten.
In die periode sprak ik br. Jaap Noordhuis, ik was bewogen over hem. Ik vroeg hem het onderwijs te verlaten en geheel in de dienst van de Heer te komen. Ik had juist gehoord dat de Heer hem in die dagen een bizondere en duidelijke profetie had gegeven, hij zou naar het zuiden gaan en prediken. Br. Noordhuis ging hierop in en reisde naar Schindlet in Zwitserland, waar hij vorig jaar zomer, samen met br. Klaas de Jong, de bijbelcursus volgde die br. Durk Sprik daar hield. Na deze cursus begreep hij dat de Heer wilde dat hij in Zwitserland zou gaan prediken. Hoe wonderbaar had de Heer voor alles gezorgd, hij kon meteen beginnen, hij had een auto en geen werk meer in het onderwijs. Zij konden wonen in Schaffhausen in het gastvrije huis van broeder en zuster Vögelin en zo begonnen zij hun gezegende werk in Zwitserland. De Heer gaf hen zielen, velen werden vervuld en werden geenezen van hun ziektes. Prijs de Heer! Hij staat geregeld met enkele jongeren op straat te prediken en er worden op de straat verscheidenen bekeerd. Dat is wonderbaar! Jaap predikte en Puck speelde gitaar. De Heer des oogstes bevestigde hen beiden.

Puck NoordhuisZuster Puck Noordhuis (geb. 12 aug. 1942) groeide op in een gereformeerd gezin en wist zich al heel jong een kind van God. Zij was 12 jaar toen zij met het Volle 'Evangelie kennis maakte. Doordat haar moeder op één ogenblik tijdens een gebedsuur elders wonderbaar werd bevrijd van depressie-machten en zij weer begon te zingen, werden hun aller ogen geopend voor de concrete, bevrijdende kracht van Jezus Christus. Ruim 14 dagen later waren zij op de bij belcursus in "de Harskamp", dat was juli 1956. Een heerlijke tijd maakte zij daar mee, tijdens deze cursus werd zij vervuld met de Heilige Geest en sprak in nieuwe tongen. Zo groeide ze door de jaren tot grotere rijpheid en verlangde voor de Heer te mogen arbeiden in Zijn wijngaard. Toen leerde zij br. Jaap Noordhuis kennen, samen staan zij nu volledig in dienst van de Heer. Thans is zuster Puck Noordhuis in Holland waar zij de geboorte van haar baby afwacht om daarna weer terug te keren naar Schaffhausen en het werk voort te zetten.

Met Kerst 1963 verscheen het boek "Zoon en Zonen" van Jaap Noordhuis    zoonenzonen


Ido en Vrouwkje Bongers - Nijboer

Uit maandblad 102, 9e jaargang.


Ido BongersIdo Bongers - Geboren in Malang - Indonesië (14 okt. 1934) in een humanistisch, theosofisch milieu, later naar Holland, wierp de jonge Ido Bongers zich op de studie van land- en bosbouw. Bij deze studie behoort een jaar praktijk die hij bij een boer moest doorbrengen. Uit de advertenties koos hij een boerderij in Ovezande, Zeeland, en God leidde zijn weg zodat hij er terecht kwam bij een lief kind van God, zr. Dirkje Mol, die al vele jaren ziek te bed lag. Maar God raakte haar aan onder handoplegging en zij stond op en is nu al jaren gezond en doet haar werk op de boerderij. Dat stemde Ido tot nadenken.

In die tijd ging hij ook mee naar samenkomsten, die zomer was het de eerste keer dat hij met 't evangelie in aanraking kwam. Waar de zoekende jongeman maar kwam, riep de Heer duidelijk tot hem, maar hij gaf zich niet. Thuis riep hij tot de Heer:
"God, als U ,bestaat, maak U dan aan mij bekend en als het blijkt, dat U bestaat, dan wil ik niets liever doen dan het anderen vertellen!" De Heer openbaarde Zich aan hem, maar terug in het internaat van de landbouwschool, vergat hij alles weer. Ido was toen 18 jaar.
Met kerstfeest 1953 was hij met vacantie thuis en zijn zuster Ans wilde hem mee hebben naar een samenkomst van "Stromen van Kracht" in Utrecht, maar hij deed 't niet. Toch nam hij de fiets en reed eens langs het gebouw waar de samenkomst zou 'worden gehouden. Op straat kwam hij een vriend tegen, Tim de Wilde, die nodigde hem ook uit en nam hem mee naar binnen. Hij ontmoette ér veel jeugd, prettige gezichten, zij zongen voor de samenkomst bij de piano, hij ging er bij staan en zong wat mee. Toen hij de prediking hoorde, zei hij: die preek is precies aan mij gericht en aan niemand anders, bij de uitnodiging ging hij naar voren en gaf zijn leven aan Jezus! Hij werd spoedig ook vervuld met de Heilige Geest en sprak in tongen. In 1954 volgde hij de bijbelcursus bij zr. Elma van Riemsdijk en in 1956 volgde hij die nog eens op de "Harskamp", onder leiding van zr. Hoekendijk. Tijdens die cursus werd hij gedoopt in water.

Na een periode te hebben gewerkt in de handel in Goes, kwam hij bij de Rijkswaterstaat in Den Haag terecht. In die tijd bestudeerde hij intens de Bijbel, de Heer leidde hem door het Woord en hij verstond veel van de heilsgeheimen daarin. Hij begon al hier en daar te prediken en bijbelstudie te geven. In Arnhem ontmoette hij zijn meisje Vrouwkje Nijboer, zij verloofden zich op 29 juni 1958, zij trouwden 26 maart 1960. Terwij lIdo werkzaam was in de zaak van zijn schoonvader, begon hij geregelder uit te gaan om te prediken, hij werd steeds meer gevraagd. Samen met br. Klaas de Jong woonden en werkten zij in Arnhem voor de Heer, maar werden ook op verschillende plaatsen uitgenodigd te getuigen. Zij predikten op de straat en in zalen, zij gaven bijbelonderricht en arbeidden mee aan campagnes. De Heer maakte hen heerlijk klaar voor de taak die hen wachtte.

In juni 1954, tijdens de campagne van Billy Graham in Holland, zat Ido in de trein en zag in de krant een foto van het stampvolle stadion in Amsterdam en de foto van Billy Graham. Terwijl hij er naar zat te kijken, sprak de' Heer' tot hem en herinnerde hem aan zijn vroeger gedane belofte, dat "als God zou bestaan, hij anderen van Hem vertellen wilde." In Wenum, tijdens de bijbelcursus, sprak de Heer weer dezelfde woorden tot hem, hem steeds herinnerend aan zijn belofte. Later herhaalde zich dit nog enkele malen. Dit deed Ido Bongers weten dat de Heer wilde dat hij zijn leven geven zou in Zijn dienst.

Op 1 oktober 1962 deden broeder en zuster Bongers de stap in geloof en wierpen zich geheel in het werk des Heren, ze gingen uit als full-timers in Zijn wijngaard. Dit was de vrucht van een lang en voorzichtig aftasten van de wil des Heren, zij wilden vooral niet overijld handelen. Jaren hadden zij er naar uitgezien, thans was de tijd daar en vanaf die dag hebben zij grote zegen in hun bediening. Zij hebben (voorlopig) van de Heer ons land toegewezen gekregen en zij zijn daar blij mee.

Vrouwkje BongersVrouwkje Bongers- Nijboer (geb. 11 okt. 1938) kwam uit een gereformeerd gezin, dat later geheel naar het Volle Evangelie overging. Toen zij 18 jaar was, kwamen haar ouders in aanraking met "Stromen van Kracht", dat was maart 1957. Zij bekeerden zich en kort daarna haar twee oudere broers met hun verloofden. Vrouwkje bleef op een afstand, want ze had een r.-k. vriend en begreep heel goed dat wanneer zij zich bekeerde, deze relatie moest worden verbroken. Haar broers kwamen zeer getroffen en gezegend terug van een jeugdweekend van, "Stromen van Kracht" in Beukenstein. Haar hart werd hevig geschud. In die tijd bezocht zij een samenkomst in "De Oude Doelen" in Arnhem, waar vader Karel predikte. Tijdens' deze dienst werd zij er van overtuigd dat zij haar leven aan Jezus moest geven en toen de prediker op haar toekwam na de samenkomst en haar aankeek en vroeg: Wilt u een kind van God worden? antwoordde zij: Ja! en die avond gaf zij haar leven aan Jezus. Het was alsof een zware last van haar schouders was afgenomen. Zij was zo ontroerd door het liefdevolle gebed van moeder Bep met haar, want zij leidde haar tot Jezus (4 april 1957). Enige weken fater, toen dezelfde predikers weer in Arnhem waren, werden haar de handen opgelegd voor de vervulling met de Heilige Geest. Zij heeft de Heer gedankt dat Hij haar deze boodschap had getoond, waarin zij thans met grote zegen staat.
In Otterlo werd Vrouwkje gedoopt op 25 augustus 1957 en het jaar daarop volgde zij de bijbelcursus op "de Dikkenberg". Zij verloofden zich op 29 juni 1958. Zij volgde met Ido de predikerscursus in "Het grote Bos". In oktober 1959 vertrok zij naar Den Haag.

Van die tijd af gingen zij samen er op uit om te prediken, zij zijn die tijd erg gegroeid. In maart 1960 trouwden zij, br. Durk Sprik zegende dit huwelijk in op "Beukenstein". Twee maanden na haar huwelijk volgde zij voor de tweede maal de predikerscursus en de vervolgcursus. Op de 2e maart 1961 werd hun dochtertje Mahalia geboren. Vooral daarna kregen zij het bizonder druk met evangeliseren, totdat zij op 1 oktober voor het aangezicht van de Heer besloten, geheel in Zijn dienst te treden. Zij beiden zijn gezegende predikers en vooral voor de jeugd, de z.g. "ongrijpbare" jeugd, heeft br. Ido een krachtige boodschap. De Heer zegene deze jonge mensen op bizondere wijze en geve hen alles wat zij nodig hebben om het werk goed te doen. Prijs zij Zijn Naam!


Peter Vlug

Uit Maandblad 86 - 1961 - Persoonlijke noot van Karel Hoekendijk

PeterVlug"Stromen van Kracht" zou niet de grote, gezegende beweging zijn zonder de figuur van broeder Peter Vlug. Wij willen eens over hem en zijn gezin schrijven, over zijn werkzaamheden vertellen, niet om mensen te verheerlijken, want God alle eer, maar om uw gebeden voor hem en de zijnen te vermeerderen. Hij heeft als administrateur van de Stichting: "Stromen van Kracht" een zeer moeilijke taak, ondankbaar ook, omdat deze figuur zoveel strijd opvangt, neutraliseert. Niet vanwege de familierelatie heb ik een grote achting en respect voor Peter en wat hij allemaal doet, maar als knecht van God dank ik mijn Meester voor zo'n "tweede" man. Niemand als ik weet hoe deze man werkt en niet zelden .zie ik het licht in zijn kantoor branden om half drie, drie uur in de morgen, als ik 's nachts wakker ben. Niet zelden gaat hij naar bed als de hanen al kraaien. Hij maakt geen achturige werkdag, maar dikwijls een twintigurige dag, hij werkt totdat de arbeid ten naastenbij klaar is. Er is zoveel werk op ons bureau, de verbindingen lopen allen over hem, omdat wij meestal op reis zijn voor de Heer. Het gebeurt vaak dat de telefoon de hele dag rinkelt, ononderbroken en hij geen letter op papier kan zetten, vanwege de vele gesprekken. Alles vraagt naar Peter, alles roept Peter om hulp, iedereen vertelt zijn en haar narigheden aan hem, velen gebruiken hem ook om op hem hun verachting en smaad voor ons werk te werpen. Wat een modder komt op hem neer. Maar wij staan verwonderd hoe hij dat altijd weer manlijk weet te dragen, te verwerken, zonder er onder door te komen.

Dank U, Heer! Iedereen die verder ziet dan zijn neus lang is, weet dat hij de grote drijfveer en organisator is van landdagen, conferenties, weekends, tentcampagnes, samenkomsten van het karakter als de grote Kerstconferentie waar duizend mensen waren saamgekomen. Hij beschikt over een enorme werkkracht, wilskracht en snel reactie-vermogen. Maar gelukkig ook een enorm incas,seringsvermogen. Wij hebben Go vaak hartelijk gedankt voor een m dewerker als Peter Vlug, want wa zouden wij moeten doen met dit grote werk zonder een betrouwbare man waarop wij door alles heen kunnen rekenen? Maar dit is genade van God en de zegen die er op dit werk ligt, al van het begin af, dat God mij enkele goede, bekwame en toegewijde mannen gaf. Velen verlieten ons, zochten zelf zich omhoog te trekken aan onze zegen, probeerden hun positie en vaak hun functie in "Stromen van Kracht" te misbruiken' om zelf iets te worden, de strebertjes, de ondankbare profiteurs, maar Peter is trouw gebleken en zijn plaats in het werk meer dan waard.

Ben Hoekendijk rekent met zijn landelijke acties steeds op Peters kennis en voortvarendheid en laadt op hem grote veran twoordelijkheden; br. Durk Sprik telefoneert hem en vraagt hem hulp en raad en hij bespreekt alles met Peter. Wij hebben allen respect voor zijn kennis, geloofsmoed en inzicht. God gaf hem goddelijke wijsheid en menig probleem dat moeilijk lag, loste hij op met zijn Heer.

De gehele administratie van de Stichting berust bij hem, alle geldzaken, alle zakelijke belangen, de organisatie van grote gebeurtenissen, maar ook de gehele administratie van het maandblad met zijn vele lezers, wiens adressen en bizonderheden hij ongeveer alle uit het hoofd wee( en het lectuurfonds. Hij is de verbinding tussen ons en Holland en het werk daar, en alle regelingen en aanwijzingen die wij zenden vanuit Afrika worden, evenzo als vroeger uit Duitsland en Zwitserland, nauwkeurig met Peter besproken. Hij is de onmisbare schakel ook tussen ons en de overheid en dikwijls hebben wij met verbazing gezien hoe geslaagd de overleggingen verliepen tussen hem en plaatselijke autoriteiten, als hij eerst "neen" had gekregen maar op zich nam deze toestemmingen enzovoort toch te bereiken voor onze ondernemingen. Hij was een goede en overtuigende onderhandelaar.
Wat wij persoonlijk ook zo bizonder in hem waarderen is dat hij ons steeds "bewaakt" en smaadheid opvangt voor ons en dit liever zelf draagt dan ons ermee te bezwaren, hij wist veel strijd voor ons af te slaan, zorgen werden niet doorgegeven om ons te sparen in onze geestelijke arbeid, hij pareerde veel. En als iemand dat kan, dat wil, dat vrij willig doet en graag doet, om ons de vrijheid te laten behouden en de zegen, dan is dat niet minder dan een geschenk van de Heer, deze mensen zijn zo zeldzaam. Ze willen allen je voorbij-intrigeren, ze willen allen van je profiteren en van datgene wat je ze geleerd hebt, er, is bijna niemand te vinden die zijn tweede plaats achter de "vader" van "Stromen van Kracht" blijft vasthouden, alleen omdat dat de plaats is die God hem wees en nergens anders God hem kan zegenen dan op die ene plaats die God wees. Maar Peter wenst niets ,anders en zijn trouw is voorbeeldig.

Hij is dikwijls zo vermoeid van zijn nimmer aflatende arbeid en ziet er zo afgetrokken uit, dat wij er in de familiekring dikwijls bezorgd om zijn en hem steeds vragen wat rust te nemen, maar hij lacht dan, haalt zijn schouders op en werkt verder, Gods genade is wel bizonder op zijn leven en arbeid.
Zijn hele gezin is in deze arbeid ingeschakeld en zijn vrouw zit vele, vele avonden alleen omdat hij ons rijdt door het noorden of noordwesten of zuiden tot het verre buitenland. Wij hebben inderdaad een diep respect voor hem persoonlijk en voor zijn enorme arbeidskracht en ik weet dat er velen zijn in het land die dit ook weten en Peter zeer waarderen. Hij heeft ook vijanden, iedereen die profiteert of knoeit vindt in hem een felle tegenstander, die de dingen ook ronduit zegt. Maar ik geloof dat de meesten hem zeer, zeer waarderen.

Waarom ik deze regels schrijf, ergens op een "plot" (boerderij) in ZuidAfrika? Wel, omdat ik zou willen dat allen die in Holland "Stromen van Kracht" een warm hart toedragen en met onze zendingsarbeid in de wereld sympathiseren, eens wat meer aan Peter denken, hem eens wat meer opbellen en moed toespreken, dat u uw waardering eens een keer uitspreekt voor al/wat hij doet, 'dat u zijn gezin eens gedenkt en eens informeert hoe het met hem is. Vraagt u eens of u Peter en zijn gezin; zij zijn het hart van "Stromen van Kracht" in holland, dit gezin; wel alles hebben wat ze nodig hebben, gedenk hen eens stoffelijk, doe hen eens goed. Dan doet u dit aan óns, weet dat wel en moeder Bep en ik zijn er u zeer dankbaar om. Informeer eens naar het lectuurfonds, schenk hen eens een gave, zorg eens extra voor dit gezin dat geen "eigen" leven heeft en zich zo geheel inzet voor de Heer. Wij hebben vele prima en fijne medewerker en ik waardeer hen allen zo, maar Ik zou deze keer zo graag uit de verte! een goed woord voor deze bizondere medewerker spreken en u allen vragen iets meer voor hem te bidden en hem in staat te stellen om zijn werk te doen. Wij zoeken al lang naar een ruimere woning, een kantoor dul groter is dan het huidige, betrouw bare medewerkers, wij willen meer' lectuur uitgeven en spreiden en du ook opslaan en daarvoor zijn geen rruimten beschikbaar, denk u eens aan al deze dingen en stel Peter in staat om het werk in deze mate te kunnen blijven doen.

Wij hebben met grote dankbaarheid en vreugde geconstateerd dat er zoveel liefde is voor ons en dat is duidelijk getoond voor en bij de reis naar Afrika, de allerhartelijkste bewijzen van vriendschap hebben ons zeer getroffen, ik vraag u, wilt u al uw liefde en waardering voor ons persoonlijk nu voortaan richten op Peter Vlug en zijn gezin, gedenk hen in uw gebeden en vergeet dit niet en als u helpen wil, stoffelijk, voor hem en de zijnen, doe dat, de Heer zal u er voor zegenen. Wij kennen Peter wel genoeg dat hij deze dingen die wij hier schrijvcn niet belangrijk vindt en afwijzen zal, hij wil helemaal geen aandacht op zich zien gevestigd, maar ik ge(mis-)bruik mijn recht als redacteur nu maar eens om, deze persoonlijke dingen te schrijven en hij kan hier gelukkig niet ingrijpen. "Stromen van Kracht" is "Baarn", en "Baarn" is Peter Vlug.

KAREL HOEKENDIJK.

Wikipedia over Peter en Else Vlug

http://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Vlug_sr.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Else_Vlug

Peter Vlug (Haarlem, 1931) is oud-voorzitter van stichting Opwekking. Hij heeft een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van de pinksterbeweging in Nederland.

Vlug groeide op in Haarlem in een socialistisch gezin. Na de middelbare school vond hij werk als hovenier. Tijdens zijn diensttijd leerde hij Else Hoekendijk kennen. Zij was de dochter van Karel Hoekendijk, oprichter en leider van de opwekkingsbeweging Stromen van Kracht. Vlug en zij trouwden op 28 juni 1955. Via haar bekeerde hij zich tot het christelijk geloof.

Samen leidden zij enige tijd een kindertehuis in Bilthoven, maar Vlug werd al gauw Karel Hoekendijks rechterhand. Op 1 april 1968 kwam het tot een breuk. Na lang beraad gaf Vlug te kennen niet langer de verantwoordelijkheid van het werk te willen dragen. Er was inmiddels een grote schuld ontstaan bij de drukker van het maandblad Stromen van Kracht en de boekjes die regelmatig werden uitgegeven. Een terugkerende bron van zorg was de grote som geld die Hoekendijk nodig had voor zijn overzeese evangelisatiecampagnes. Een andere factor was de slechte communicatie tussen Hoekendijk en de zendelingen die door Stromen van Kracht waren uitgezonden. Ben Hoekendijk (de oprichter van stichting Opwekking), Wiesje Hoekendijk en Peter en Else Vlug namen samen een schuld van 125.000 gulden over van Karel Hoekendijk. Hieruit kwam het werk van stichting Opwekking voort.

Vlug verhuisde met zijn gezin naar Voorthuizen en mede dankzij hulp van derden was de schuld binnen enkele jaren afgelost. Het werk begon te groeien na een start die om financiële redenen moeizaam was. Een familiekamp-meeting tijdens Pinksteren 1970 groeide uit tot de Pinksterconferentie op de Paasheuvel in Vierhouten. In 1990 stopte Ben Hoekendijk met het werk voor stichting Opwekking, omdat hij het 'allemaal te groot vond worden'. De leiding kwam hierop in handen van Vlug. Onder zijn leiding kwam het zogeheten jaarlijkse zangfestijn van de grond. Ook bemoeide de organisatie zich met de jaarlijkse Mars voor Jezus. De groei van de Pinksterconferentie hield aan, zodat de conferentie in 1999 wegens ruimtegebrek verhuisde naar het terrein van Walibi World in Biddinghuizen. In datzelfde jaar droeg Vlug het leiderschap over aan Joop Gankema en Kees Goedhart.

Else Vlug


Else Vlug werd geboren als de derde van vier kinderen. In haar jeugd heeft ze een korte tijd in Indonesië gewoond, omdat haar vader daar naartoe was uitgezonden door de Rijksvoorlichtingsdienst.

Op haar zestiende kwam Vlug tot geloof via een jeugdgroep van Youth for Christ. Omdat het niet goed ging tussen haar ouders, verhuisde zij naar Haarlem waar zij ging werken als jeugdleidster voor de Nederlands Hervormde Kerk. Daar leerde zij ook haar man Peter Vlug kennen, die van huis uit geen christen was, maar zich later heeft bekeerd tot het christelijk geloof.

Else was bij de pinksterconferenties lange tijd verantwoordelijk voor het kinderprogramma. Vanuit deze achtergrond begon Else Vlug ook te schrijven. Haar eerste boek was het Bijbeldagboek Schatgraven. Een generatie kinderen binnen de evangelische beweging zou hiermee opgroeien. Er volgden nog ruim tien (kinder)boeken, waaronder Weid mijn lammeren (1988), Jonge helden in ons midden (1995) en de biografie over het leven van haar en haar man, En wij hebben het geloof behouden (2000).

In 1985 ontstond door toedoen van Else Vlug de Stichting Chris. Volgens haar was er een tekort aan aandacht binnen de christelijke wereld voor de grote pastorale nood onder kinderen en jeugd. Om hierin te voorzien werd een telefonische hulplijn met vrijwillige hulpverleners opgezet. Inmiddels is de organisatie uitgebreid met onder meer projecten en hulpverlening via e-mail (Stichting Chris, 2008).