(1962)
Uit de maandbladen nr.
99 en 101

frans hoekendijk    yvonne hoekendijk- groot   

Frans en Yvonne Hoekendijk - Groot

Gertrouwd: 2 september 1961
Bedieningen: Evangelisten, Leraars

Zendings gebieden;
Antillen; curaçao, Aruba
Suriname: Paramaribo en binnenlanden.
Brits Gyuana: Georgetown, Skeldon, Golden Grove, Corantijn District.

  Links op deze pagina:

Lionel Cummings en Dennis Hiliman
Pomeroon-district

-berbice-district
Corantijn Project

-Skeldon
Missionhouse,
-63 Village,
-Corantijndistrict B.G.

map
klik op kaart

  Radio Programma's

"DAAR ZIJN GEEN GRENZEN AAN JEZUS' MACHT"

frans en yvonne

Ver in de binnenlanden van Suriname stemt iemand zijn batterij-ontvanger af op Radio-Apintie. Enige tientallen andere boslandcreolen scharen zich om het toestel. Het is zondagmorgen 9 uur. Dan klinkt de stem van de omroeper: Hier volgt een uitzending van de Interkerkelijke Opwekkingsbeweging ,,Stromen van Kracht", geleid door de evangelist Frans Hoekendijk." Ze stoten elkaar aan en worden stil, duizenden mensen, in de steden en in de dorpen, in de kleinste nederzettingen van het oerwoud. Iedereen heeft hier in Suriname een radio’tje. Soms worden er allerlei belangrijke berichten doorgegeven voor de mensen in het binnenland: over een rivierboot die komt of over een nieuwe motor voor een houtzaag-machine; ook S.O.S.-berichten, het oproepen van familieleden om te komen naar de stad. De radio is het communicatie-middel. Er zijn geen wegen, geen telefoon; alleen de radio. En dan klinkt een stem door de luidspreker. ,,Wij brengen u het Volle Evangelie, onder de naam: DAAR ZIJN GEEN GRENZEN AAN JEZUS MACHT". Deze opwekkingsboodschap wil u bekend maken met de macht en de liefde van Jezus Christus. Maak u klaar voor een ontmoeting met de levende God en gelóóf, daar er geen grenzen zijn aan Jezus macht!" Dan speelt Yvonne dit koor op de piano en iedereen zingt mee. Ze kennen deze herkenningsmelodie wel, nu al vele maanden hebben zij ervaren, dat er kracht uitgaat van dit Evangelie. Wanneer Jezus Zijn grote opdracht geeft in Marc. 16:15: Gaat heen in de gehele wereld en predikt het Evangelie aan de ganse schepping, dan belooft Hij mede te werken door het Woord te bevestigen met wonderen en tekenen (Vs. 20). Deze prediking klinkt door de radio en de Heer bevestigt dit woord in duizenden huiskamers, op plantages, in hutten en bootjes. Daar zijn geen grenzen aan Jezus macht. Ook geen grenzen in afstand. De Heer is Dezelfde, waar dan ook, voor elk, die wonderen van Hem verwacht en dat zijn er velen!

Van het zendingsfront (1962) Brits Guyana



fransJezus is de laatste hoop van deze wereld, ook in dit machtige tropische land. Na ons vertrek uit Suriname leidde de Heer ons naar Georgetown, de hooldstad van Brits-Guyana. Wij werden spoedig uitgenodigd om in allerlei kerken en kringen te prediken waar de pinksterboodschap gebracht werd. ln tegenstelling met Suriname was hier door amerikaanse zendelingen de pinksterboodschap reeds ingevoerd. Hier zijn allerlei gemeenten ontstaan, sommigen met grote zegen, geleid door hindoestanen en creolen. Wij hebben in hun kerken gepredikt en in de open lucht, op allerlei plaatsen hebben wij het evangelie gebracht, op rivierboten en bovenzaaltjes, in neger- en indianendorpen. Steeds zijn zij hongerig naar het levende brood, de mensen lijken niet te verzadigen. Steeds weer komen velen naar voren om een ontmoeting met Jezus te hebben, Machtige wonderen geschiedden in Jezus' Naam. Een vrouw, krom van de rheumatiek, met verstijfde handen wankelde naar voren en God raakte haar aan en ze werd volkomen genezen, ze huppelde en danste rond en deed haar handen open en dicht voor de mensen, opdat zij goed konden zien dat ze genezen was. Op een avond kwamen 20 grote creolen naar voren voor bekering en vervulling met de Heilige Geest. Ze waren zo groot, dat ik op ’t podium moest gaan staan om ze de handen op te leggen. Toen begonnen ze het zondaarsgebed mee te bidden: Heer, ik kom tot u, reinig mij van mijn zonden... en nadat ik hen de handen had opgelegd en voor hen gebeden had, begonnen zij allen, zonder onderscheid, in tongen te bidden. O, de Heer doet machtige wonderen. Deze mensen worden zo gemakkelijk vervuld met de heilige Geest, ze zijn ongecomplieeerd, net als kinderen en nemen kritiekloos de dingen uit Gods handen. De Heer zegt: Wordt als de kinderen! O, de Heer redt, verlost, Hij vernieuwt en vervult! Glorie! En terwijl het communisme hier overal zijn kop opsteekt en de stad zich tracht te herstellen van een vreselijke brand die het centrum van de stad in de as legde, terwijl duizenden uit dit land vluchten, klinkt op de hoeken van de straten het: Ik geloof, Jezus redt! .... en andere liederen die wij zingen met de gitaar en op onze verkondiging van de Blijde boodschap vinden iedere dag tientallen vrede bij het kruis van Jezus. Halleluja! Wij schamen ons niet en staan overal op pleinen en straathoeken te prediken en te zingen van Jezus de Heiland van zondaren en de mensen komen naar voren, buigen hun hoofd, belijden hun zonden en krijgen een nieuw leven van Jezus.

Wij verwachten dat de grenzen van Suriname spoedig weer voor ons opengaan en zo lang blijven wij hier en de Heer des Oogstes zet ons overal heerlijk in. Een machtige zegen geelt Hij ons. Prijs zij Zijn Naam! Dikwijls worden wij uitgenodigd in de kerken van deze kleurlingen te komen spreken en als de wonderen worden gezien van Gods hand, stromen ze vol. Zo zagen we velen die door het zien van de tekenen werden bekeerd. Halleluja! Met deze predikers kunnen we heerlijk samenwerken, met blijdschap en eensgezindheid arbeiden we allen hier voor de uitbreiding van het evangelie en van het Koninkrijk Gods, wij trekken gezamenlijk op. Wij werden uitgenodigd om in het binnenland te komen prediken en genezingsdiensten te komen houden. De rivierboot voer de Demarara-rivier op, zeven uur lang, met oerwouden aan beide zijden, met hier en daar een nederzetting. Soms ging de boot even langzamer varen en dan kwamen kleine prauwtjes met creolen en indianen langszij die een passagier of en brief overnamen. Een prediker, een reus van een creool, was onze gastheer op deze boot, wij gingen in zijn dorp prediken stroomopwaarts, hij sprak met de passagiers en bracht ze dan bij ons, wij baden voor hun redding en genezing. Wij waren de enige blanken aan boord en een hele bezienswaardigheid. De steward van deze boot die voor de maaltijden en verfrissingen zorgde van de eerste klasse passagiers, kwam ook bij mij en vertelde dat hij wel gered was maar geen kracht had om te strijden tegen de zonde. lk vertelde hem van de heilige Geest en hij wilde ter plaatse ontvangen, de Heer vervulde hem wonderbaar met Zijn Geest, hallelujal. En toen wij terugvoeren naar Georgetown vertelde hij hoe hij met kracht was gaan getuigen en zes mannen tot Jezus had geleid. Op een plaats, het eindpunt van de bootreis, was hij 's avonds op straat gaan getuigen en had daar ook mensen tot Jezus gebracht. Toen wij uitstapten uit de boot stonden daar al enkele kinderen Gods te zingen en in hun handen te klappen, het was een heerlijk welkom.

Wij hebben daar veel gepredikt, buiten op een heuveltop waren enkele gasolinelampen opgehangen, daar predikten wij, overal vandaan kwamen de mensen toelopen, de Heer redde 25 zielen, grote kerels waren er onder. Halleluja! Daarna genas de Heer en deed heerlijke wonderen, de mensen stonden versteld van de kracht van het Bloed! De volgende dag predikten we in een zaal van de pinkstergemeente, Er waren vijf predikers bij. Wij brachten de volle boodschap van ,,Stromen van Kracht", wat een zegen was daar! Het licht van de Volle verlossing hadden ze nog nooit gezien. De mensen stonden versteld toen ik (de taal is hier engels) uitvoerig uit de bijbel las wat dit betekende. De halve kerk kon wel goed: hallelujal halleluja! roepen en allerlei emotionaliteit ten toon spreiden, maar de vervulling zoals wij dat leren, was er niet bij. Uitvoerig stond ik stil bij wat Gods Woord daarvan zei en liet het allen rustig lezen. Die middag ontvingen er 52 gelovigen de vervulling met de Heilige Geest, ze waren thans overtuigd dat ze het ontvangen mochten. Halleluja! Dit werd spoedig rondom bekend dat de Heer nog steeds wil dopen met Ziin Geest en overal vandaan kwamen de predikers en de gelovigen er op af, ik kreeg zoveel uitnodigingen, soms voor een campagne van een maand met bijbelonderwijs, dat, als ik er op inging, mijn agenda tot oktober vol was. Nog diezelfde avond voeren we met de boot naar de andere zijde van de rivier en predikten daar, in deze samenkomst werden 13 bekeerd en 25 vervuld. Vanaf die samenkomst hielden we op die plaats verschillende openlucht-samenkomsten en het was wonderbaar te zien wat de Heer deed. Het is een hele sensatie om elke avond met de prauw gehaald te worden voor deze openlucht-campagne aan de overkant en in de nacht terug. ’s Middags hield ik bijbelstudie-samenkomsten voor de pasbekeerden en ’s avonds voor de heidenen. Er was in de pinksterkringen nogal wat fanatisme door gebrek aan kennis van het Woord.

Fanatisme is meestal een gevolg van gebrek aan kennis, men zocht in zijn gevoel wat men niet vond in de Heer. Een vrouw begon op haar buik te slaan en allerlei nonsens uit te kramen en iedereen dacht dat het van de Heer was. Ik heb ze toen uit de bijbel onderwezen over de wil van God en de werkingen des Geestes uitgelegd en de Heilige Geest begon toen ordelijk en zuiver te funktioneren in de gemeente en voor het eerst werden er goede boodschappen gegeven met vertolking zoals het behoort. De leidende prediker stond met open mond te kijken naar al dat nieuwe, dat een correctie van zijn bediening betekende. Hij smeekte bij mijn afreis om terug te komen en een maand lang zijn gemeente te helpen opbouwen in deze nieuwe lijn. Wij maakten ook kleinere tochten door het oerwoud. Met de boot van van de tandarts maakten we een tocht de rivier verderop en kwamen aan het einde van de bewoonde wereld. Daar was een schooltje, de onderwijzer had in de kranten over ons gelezen, de krant kwam daar eens in de week. Hij was baptist en verlangde alles te weten omtrent de gave van de heilige Geest en de funktie van de gaven des Geestes, we beloofden later hem weer te komen bezoeken en met hem de bijbel te openen. We voeren door het oerwoud, we kwamen bij het hutje van cen indiaan, vroegen een kokosnoot om te drinken en brachten het evangelie van verlossing, ook legden wij de handen op een zieke en de Heer genas, halleluja! Het volgende huisje in de bossen was ook van een indiaan, daar troffen we een stervende vrouw aan zonder hulp, ze was alleen achtergelaten en wij baden voor deze vrouw in Jezus' Naam en Hij deed haar opstaan! Prijst de Heer! Het is zo heerlijk wat de Heer doet, overal roept men ons om te komen, de uitnodigingen komen net zo talrijk binnen als in Suriname, waar zijn toch hier Geestvervulde mannen die de oogst helpen binnenhalen. Overal wordt gevraagd en geroepen om redding, vernieuwing, vervulling. Waarschijnlijk gaan we binnenkort het gebied van de Corantijn-rivier openleggen voor de Heer, een volkomen vergeten gebied grenzend aan Suriname, daar is nog nooit de boodschap van het Volle evangelie gehoord! Dit land dreigt onder te gaan door het communisme, er is haast bij, ik ben blij dat binnenkort Ben ons hier komt helpen, er is zoveel te doen en men wil ons overal horen. Iedereen is blij hier dat we er zijn, dat is wonderlijk.

Overal in de wereld is er onder de predikers naijver, rivaliteit, jalousie op grotere zegen, maar hier is dat niet, in grote liefde aanvaarden ze onze boodschap en erkennen dat wij meer bieden dan zij hadden. Ze strijden dan niet tegen ons, maar doen iets veel beters, ze schakelen ons in in hun samenkomsten en conferenties, luisteren, onderzoeken met hun bijbel in de hand en komen naar voren om het meerdere te ontvangen. Ze zien het belang ervan in, de werking van Gods Geest wordt gezien en erkend. Grote eenheid is hier en daarom is de zegen ook zo machtig, de Heer maakt overal kerken levend, de gaven komen terug, tradities zonder zin worden afgelegd, de handen worden uitgestoken naar het meerdere van de Heer. Er is minder passiviteit, wachten, uitzien en zo, zoals het in pinksterkringen veel gewoonte is (een prediker vertelde vandaag dat het hem geleerd was geworden om te smeken, te roepen en te wachten op Gods Geest) maar nu meer in geloof nemen van de Heer wat Hij heeft gegeven en meteen beginnen de gaven te funktioneren, meteen begint er meer kracht te komen, bezetenen worden bevrijd en zieken genezen. De predikers zien ineens het verschil en gaan in op het meerdere, zonder uitstel en meteen begint de zegen binnen te stromen, ze hebben het allen openlijk erkend en er de Heer voor gedankt. Dit is wonderlijk, deze grote openheid voor de dingen des Geestes, deze liefdevolle aandacht en dit aanvaarden, wanneer de bijbel zo duidelijk omtrent deze dingen de weg wijst, allen danken ze de Heer voor het meerdere licht. Halleluja! Wij prediken in steden en dorpen en een opwekking is het gevolg ervan, grotere heerlijkheid. Amen. Daarom moeten we goede herders hier hebben die de mensen wijzen op het meerdere wat de Heer te geven heeft en deze mensen gaan er zonder meer direct op in en prijzen de Heer. Over al roept men om bijbelstudie­samenkomsten, om meer kennis van het Woord, om onderricht in de dingen van de Geest.

frans hoekendijkVanmorgen waren vijf predikers hier bij ons, geregeld is het een komen en gaan, zovelen van hen waren hier in ons huis en steeds vertel ik weer over de Volle verlossing, steeds weer open ik met hen de bijbel en steeds zeggen ze mij dat dat allemaal nooit gezien hadden, ze vragen handoplegging voor een volle doorbraak, de vervulling en de gaven en verscheidene predikers gingen van hier weg, terwijl ze in tongen spraken. Het is de Heer. Ik ga nu iets begrijpen van het plan van de Heer om deze tijdelijke verbanning uit Suriname te gebruiken om in dit volk het volle evangelie te verkondigen. De Heer heeft ook hier Zijn kinderen die hongerig zijn naar meer en Hij regelde het zo dat wij nu hier het meerdere mogen binnenbrengen Het is Zijn genade alleen! Glorie! Naast Suriname gaat de Heer de beide andere Guyana.’s aangrijpen, wij zijn nu heerlijk aan het werk in Brits-Guyana en binnenkort hoopt Ben via hier Frans-Guyana te bezoeken, de Heer zal alle drie Guyana’s schudden door het Woord. Halleluja! Graag wil ik even iets aardigs vertellen, wat we hier beleefden. Wij waren naar een plaats gegaan waar een bauxietmijn was. Tegenover ons logeergebouw was een landingsplaats voor grote zeeschepen, de rivier was tot aan deze laadplaats uitgediept. Nu kwam er op een middag een hollands schip en meerde aan die laadsteiger voor het laden van bauxiet. Het was een schip van de KPM. In het logeergebouw hielden wij die avond een samenkomst. De zangdienst werd heerlijk geleid door een Geestvervulde creool, die levendig zong en in de handen klapte, het was erg vrolijk en werd wijd en zijd gehoord. Yvonne zag vanaf haar plaats aan de piano opeens drie hollandse zeelui binnenstappen, die op het syncopische zingen en handgeklap afkwamen in de hoop zich te kunnen amuseren. Ze waren aan het passagieren en daar hier niets te beleven viel, kwamen ze maar eens kijken in deze samenkomst van kleurlingen met hun typische, rythmische zingen. Ze kwamen om te lachen en zich vrolijk te maken ten koste van deze mensen. Ik stond achter de deur en viel meteen op mijn knieën en vroeg de Heer om verovering van deze zielen voor Jezus! Heer redt deze drie jongens! Toen de dienst aan mij werd overgedragen, nam ik mijn gitaar en zong samen met Yvonne het lied van mijn getuigenis: Eens was ik ver van God.... en begon daarna, niet in het engels maar in het hollands, van Jezus te getuigen en ik vroeg hen te komen tot Hem, hun zondige leven Hem over te geven en rein te worden gewassen door het Bloed van het Lam. En daar kwamen zij, volkomen verslagen door Gods Geest, onder tranen, drie grote, blonde kerels, ze kwamen als kinderen naar voren, ze knielden met mij op de vloer neer en we baden het zondaarsgebed, ze gaven hun leven aan Jezus! frans hoekendijkVooraan de zaal, voor alle mensen die hier waren, het gaf niets, de Heer zag het en redde hun zielen. Prijs de Heer! De mensen in de zaal begrepen er niets van, ze verstonden ook niet de woorden van deze prediker, zijn vurig appel, zijn lied en de woorden bij het gebed met deze blanke mensen, maar ze baden mee en later prezen ze de Heer toen ik hen in hun taal vertelde wat daareven was gebeurd. Prais the Lord! Prais the Lord! Glory for Jesus! De volgende middag is het schip weer vertrokken, met volle lading, maar ook met eeuwig leven aan boord! Halleluja! Ze voeren verder door de wereld, wie weet waarheen. Deze jongens uit Amsterdam, Jack, Leen en Jan vonden. in de binnenlanden van Zuid­Amerika hun Heiland. De Heer wilde het zo. Halleluja! Zij zullen nu ook gaan getuigen op andere plaatsen waar ze komen, niet alleen zullen zij alluminiurn afleveren, maar nu ook het Woord van verlossing! De Heer greep ze daar die avond in de rimboe stevig in hun kraag en keerde hun leven om, Halleluja! Halleluja! Is dat niet wonderbaar? Wij verzorgen hier in Brits­Guyana nu ook wekelijks ons eigen programma voor ,,Radio-Apinti" in Paramaribo. De Heer heeft het zo geleid en wij prijzen Hem er voor dat wij nu inplaats van Oral Roberts de zondag-morgendiensten mogen leiden voor de radio. Wij prediken en bidden voor de zieken, zingen bij de gitaar allerlei liederen, er is pianomuziek en opnamen van zang. Wij hebben er een eigen stijl aan gegeven en het wordt overal zeer goed ontvangen. Prijs de Heer. Deze prachtkans buiten wij terdege uit. Het is heerlijk overal te worden beluisterd.

frans radioWe besteden veel zorg aan deze uitzendingen die we kant en klaar vanuit onze woonplaats Georgetown, wekelijks met de plane naar Paramaribo sturen en trouw wordt dat wekelijks uitgezonden. Het programma heet: ..Daar zijn geen grenzen aan Jezus' macht!" en het is helemaal naar de wereld gericht, we spreken de ongelovigen aan. Bidt voor deze kans die God ons geeft, om, al zijn wij niet in Suriname, wekelijks onze boodschap daar kunnen brengen. Wij hebben nu twee verschillende radio-programma’s in Suriname. Vader en Ben verzorgen de dagelijkse radio-uitzendingen via ,,Radio-Rapar", die ’s morgens en 's avonds worden uitgezonden, tesamen tien keer per week, programma's van een kwartier en wij hebben ons eigen programma voor de zondagmorgen via ,,Radio- Apinti". Zo gebruiken we de radio op machtige wijze om deze boodschap van het Volle evangelie uit te dragen. Wij gaan hier moedig voort. Gedenk ons in uwe gebeden. Plaats na plaats gaat open voor de Heer. We proberen speciaal ,,Stromen van Kracht"- samenkomsten te houden hier en ook hier een serie gemeenten te stichten in Jezus' Naam. Halleluja! Wij groeten u in de naam van de komende Bruidegom: Jezus! NAGEKOMEN BERICHTEN Na de reis naar de binnenlanden, waar velen werden gered en wonderbaar genezen, en ook 85 werden vervuld met de Heilige Geest, prediken we weer in Georgetown. De nood in de stad is groot. Overal grote armoede. Uit haat voor de rijkdom werden onlangs alle winkels en warenhuizen van het centrum van de stad door de bevolking leeggeroofd en platgebrand. Maar tussen deze puinhopen klinkt het blij en krachtig: ,,Ik geloof, Jezus redt." God heeft Zijn hand gelegd ook op dit land en Zijn Heilige Geest werkt machtig. Wij predikten aan het slot van een kleine eampagne van een geestvervulde, jonge prediker en de Heer doopte die avond alle bekeerlingen, 54, met de Heilige Geest en zij spraken allen in nieuwe tongen, mensen uit India, China, Afrika en Europa, ALLEN werden vervuld met de Heilige Geest net als in de Handelingentijd. Glorie voor Jezus! Zondag zijn we weer begonnen met een week-campagne ergens 10 km. van de hoofdstad. Reeds de eerste avond kwamen 75 mensen tot Jezus, Maar toen daarna tijdens het gebed voor de zieken een blinde ging zien en een verlamde arm werd genezen, konden de 200 mensen hun vreugde niet op en begonnen te juichen en te dansen! Een vrouw die tien jaar vingerkrampen had en haar handen nergens voor kon gebruiken, strekte na het gebed langzaam voor de verbaasde ogen van de menigte haar verkromde vingers uit als bewijs van haar genezing. De volgende avond waren er 350 mensen en weer gaven tientallen hun leven aan Jezus.

Weer deed de Heer grote wonderen. Een jongeman van l8 jaar, vanaf zijn 6e jaar doof, werd volkomen genezen ..... Zijn moeder die ook in de ,,healing- line" stond juichte van blijdschap, terwijl haar zoon de zachtste fluistering nasprak .... Het volk klapte in de handen van vreugde! Er is een Gideon die deze mensen na de campagne verder gaat leiden, want hier, ergens waar nooit het volle Evangelie is gepredikt, ontstaat in één week tijds een blijde gemeente. Sinds Br. Cerullo hier vorig jaar het land heeft geschud, zoeken vele kerken naar een algemene herleving. Iedere dag komen mensen van allerlei kerken bijeen om te bidden voor een opwekking. Wij hebben ook ver- schillende malen voor deze interkerkelijke, zoekende menigte gesproken en hen gewezen op de vervulling met de Heilige Geest als de ENIGE KRACHT waarmee God werkt. ,,Niet door kracht of geweld, maar door Mijn Geest zal het geschieden," spreekt de Heer." Maar ook dáár waar het volle Evangelie wordt gepredikt is nog veel het slavenjuk van menselijke instellingen en wetten, zodat de Geest niet vrij kan werken. Daarom is het een voorrecht hier in allerlei groepen de boodschap van de vrijheid van Christus te mogen prediken. In het algemeen weet men zo bitter weinig van het uitwerpen van demonen die hier vrij regeren over alle mensen, ook vaak over de kinderen Gods. Maar de Naam van Jezus geeft een volkomen overwinning, over alle machten der duisternis!

Als de heidenlanden een Evangelie aannemen dan is het het Evangelie van Kracht! Deze primitieve volkeren beoordelen de dingen naar hun resultaat. Veelheid van woorden laat hen hoegenaamd koud. Vele Indianen hebben nog die oude wijsheid van de ,,Inca's" en lachen eigenlijk om alle mensen, maar als zij de kracht van God zien, dan verdwijnt de alles verbergende vriendelijke glimlach, dan sperren zij hun ogen wijd open, zien niet open mond toe en geven hun leven aan die machtigste God, die leeft en wonderen doet. Zij roepen dan de Naam van Jezus aan en worden behouden. Halleluja! Onze grote vijanden zijn dan ook de toverdokters die de vreselijkste praktijken uitoefenen, vaak regeren zij met een terreur die iedereen tot slaven maakt. Maar Jezus overwon satans macht. Zo’n toverdokter kwam in de ,,healing-line" naar voren. Hij wilde zien hoe dat ging en zijn krachten meten. De Heer openbaarde dit van te voren en toen hij voor me stond aarzelde ik geen moment om hem de hand op te leggen en het Bloed te prediken. Schreeuwend rende hij weg. ,,I am afraid, I am afraid! I must go!" Ik ben zo blij dat wij een Evangelie hebben van Overwinning en wij zullen de duivelse machten verslaan in de naam van Jezus. ,,Door het Bloed van het Lam en het Woord van ons getuigenis," zegt de bijbel. Prijst God. Wij zijn nu ook begonnen met een wekelijkse bijbelstudieavond voor alle volle­evangelie-predikers en Gideons. Ieder komt met bijbel en bijbelschrift en de Heer zegent machtig door Zijn Woord. Hoe scherp en krachtig is het Woord, dat vaneen scheidt de menselijke gewoonten en regels en de werkelijke Goddelijke wil en de openbaring van Zijn Kracht en de werking van Zijn Geest! Vele jonge mensen werden de laatste weken vervuld die nu ook allen deze bijbelstudie’s volgen. Eigenlijk een soort prcdikers-cursus. Wij ontvangen ook veel post uit Suriname en weten dat de Heer het werk van onze broeders en zusters daar zeer zegent. Ook de radio-uitzendingen van vader Karel en broeder Ben worden machtig gebruikt door de Heer. Ons programma ,,Daar zijn geen grenzen aan Jezus' macht" over een ander radiostation, behoort al tot de populairste programmas van de zondagmorgen. Suriname bidt voor de voortgang van ’t volle evangelie en wij weten dat de Heer spoedig deuren zal openen. Prijst de wonderbare Naam van Jezus! Hier in Brits-Guyana staan weer verschillende campagnes op het programma. Ook een tocht van drie weken met een boot in de diepste binnenlanden, is in voorbereiding. Wij vertrouwen de Heer steeds meer van Zijn wonderbare opstandingskracht in ons opdat wij, in Zijn Kracht dóór kunnen strijden aan dit zware front om de oogst binnen te halen voor Koning Christus.

Wij groeten u allen in Jezus' naam, de Heer zegene u. Frans en Yvonne Hoekendijk


Van het zendingsfront (uit maandblad 101, 1962)

Brits Guyana

Wij willen, u nog vertellen van de tijd toen Ben Hoekendijk bij ons was in Brits Guyana, hij is inmiddels doorgereisd naar Frans Guyana, waar hij grote zegen heeft. Met Ben organiseerden wij een openlucht-campagne in Wismar-Mackenzie aan de Demarara-rivier, waar wij eerder predikten; nu verzorgden wij voor Ben een campagne aldaar. Weer hebben wij, nu met ons drieën, de reis per rivierboot gemaakt, die meer dan 7 uur duurde. Op het schip hebben wij met vele mensen gebeden, mensen die gered en zieken die genezen werden door de kracht van Jezus’ opstanding. Overal getuigden wij van onze levende Heiland en deelden traktaten uit en uitnodigingen om op onze openlucht-meetings te komen luisteren in Wismar. Het was een heerlijke reis, maar wat zie je weer de ontzaglijke nood onder de mensen. Als wij hen een traktaat gaven, vergezeld van enkele woorden, werden deze zorgvuldig gelezen en opgeborgen, dan ging men het met zijn buurman bespreken. Nimmer zagen wij iemand een traktaat wegwerpen. Er is hier een onbeschrijflijke honger naar het Brood des Levens. Iedereen voelt, dat er iets gaat gebeuren in dit land, waar een grote dreiging is van het communisme. De mensen zijn dankbaar als ze het heerlijke nieuws van de verlossing door Jezus en de hoop van een nieuw Koninkrijk horen. Er zijn er ook die spotten en ons uitdagen om te bewijzen dat er een God bestaat. We gaan dan verder en bidden voor de zieken. Ergens verlangen zij allemaal naar de vrede voor hun hart en zijn nieuwsgierig naar de rust die zij in ons zien. Dezelfde avond toen wij aankwamen in Wismar, begonnen wij onze campagne op de heuvel, de ,,Wismar­hill". Enkelen hadden ons geholpen bij de voorbereidingen en zo stond daar een ruwhouten podium, een versterker en wat lampen onder de heldere tropennacht. Het weer was de hele dag slecht, en de bliksems vuurden nog achter de oerwoudbossen daarginds, maar de maan kwam op en bij ons was het droog en. fris. Wij begonnen direct maar te zingen: ,,Jesus is a mightyfull Saviour, He will carry you through!" (Jezus is een machtige Heiland, Hij helpt overal door!)

Wij predikten., zonder tolken, alle drie in het engels. In de dagen die volgden vonden tientallen vrede bij het kruis van Jezus en werden ook velen wonderbaar genezen. De Heer was met ons en bevestigde het Woord met wonderen en tekenen. Glorie voor Jezus! Wij woonden al die tijd in een klein hotelletje en die naam is eigenlijk te flatteus voor het houten geval, zonder electra, zonder behoorlijk water, even buiten Mackenzie. Het was de eerste serie samenkomsten van Ben in de tropen en hij stapte meteen in het primitiefste leven hier binnen. Overdag gingen wij met onze gehuurde motorboot de rivier op en bezochten de kleine dorpjes en nederzettingen om de mensen daar te vertellen van Jezus. Soms gingen wij kilometers diep de kleine dwarskreken op omdat ergens daarachter enkele hutten stonden. Overal lieten we traktaten. achter die deze mensen als een kostbaar bezit bewaarden en nodig- den hen uit naar de samenkomsten te gaan op de heuvel van Wismar. We spraken over de Heiland der wereld met hen, en het verbaast ons steeds weer met hoeveel eenvoud en blijdschap de mensen Jezus aanvaarden. Ze zijn meestal erg arm en zo zien we de woorden van de Heiland waar worden, dat het Koninkrijk gegeven is aan de armen. Waarom weten zovele mensen niets van de Heiland hier? Is hier dan nimmer buiten de plaatsen geëvangeliseerd? Zijn deze mensen niet de moeite waard voor de predikers, omdat ze arm zijn en geen lid van hun kerk kunnen worden? Ziet met wat voor gretigheid ze het Brood des Levens eten, het is alsof ze een leven lang er op hebben gewacht en eerst nu kunnen beginnen te eten.

O, jonge Geestvervulde predikers in Holland, hier liggen overal uitgebreide terreinen voor zendingsactiviteit. Gistermorgen zijn wij met een gehuurde auto een bospad opgereden en vonden na anderhalf uur moeizaam rijden een kleine nederzetting: Ituni. Het staat op geen enkele kaart maar men had er ons van verteld. Hier wonen ongeveer 300 mensen die in een nabijgelegen mijn werken. Wij hielden een straatsamenkomst en gingen daarna in drie groepen, huis aan huis binnen om te vertellen dat het Koninkrijk Gods nabij gekomen is. Yvonne bracht met een creools meisje vele mensen tot Jezus. Ze liep huis na huis binnen en getuigde en bad met de mensen, terwijl ook Ben en ik ieder een gedeelte van het dorp voor onze rekening namen. Zo mochten we voor veel zieken bidden en verschillenden van hen stonden van hun bedden op en waren genezen. We mochten ongeveer 45 mensen die morgen tot de Heer leiden, dat is 15% van de bewoners. Glorie voor Jezus! Maar als we hen verlaten, dan komt in ons hart altijd weer die droefenis, te weten dat na ons niemand naar deze zielen zal omkijken. Het zou zo heerlijk zijn als geregeld, al is het ééns per maand, deze mensen en dit dorp wordt bezocht, de zielen tot Jezus geleid, de bekeerden opgebouwd in het (jonge) geloof, verder geleid in de Schrift en de zieken de handen opgelegd in de machtige Naam van Jezus! fransWe bezochten ook een afgelegen dorpje ergens aan een nauwelijks bevaarbaar riviertje: Cara­Cara. Heel vroeg in de morgen, toen de mist nog over de rivier hing, stapten wij in onze motorboot en bij ons was een jonge negerprediker en een indiaanse jongen als gids en zo voeren we de rivier op. We zouden een klein dorpje, ver in de oerwouden, bezoeken en daar het Koninkrijk van Jezus pediken. Het was koud die morgen. Scherp keken de ogen van de indiaan naar het dichte oerwoud langs de rivier, terwijl wij met een flinke snelheid met onze 15 pk motor de stroom opgingen. Toen wees hij naar een kleine opening tussen de mangroves en lianen, daar is de ingang! Wij hadden het niet opgemerkt in deze groene vegetatie, maar zijn ogen zagen scherper en hij ontdekte de kleine ingang. Ik minderde vaart en draaide de boot langzaam de kreek binnen. Toen begon het avontuur van de Cara-Cara kreek. Toen we er binnen voeren leek het alsof wij een andere wereld binnenvoeren, de kreek was ongeveer 6 meter breed en de plantengroei zo weelderig, dat we meestal de hemel niet konden zien en in een soort groene schemering de weg trachtten te vinden, tussen omgevallen bomen en stronken en door ondieptes heen. frans hoekendijk zendingDe kreek heeft een sterke stroom en de motor deed zijn best om deze 5 zendelingen op hun bestemming te brengen. Het viel niet altijd mee om de scherpe en onverwachte bochten van de rivier te volgen en soms moesten wij allemaal ineen duiken om onder de boomtakken door te komen. Verderop de rivier waren krokodillen, maar wij zagen ze niet, wel hoorden wij overal de geluiden van de vele prachtige inheemse vogels, zoals papegaaien. Vermoedelijk was het doordringende geluid van de motor er de oorzaak van dat de apen zich niet vertoonden. Het is bekend dat deze streek vele apen heeft. Eindelijk zagen we de eerste schamele huisjes van Cara-Cara. Wij legden aan en liepen langs het nauwe paadje naar het centrum van het dorp. De mensen keken nieuwsgierig naar ons en kwamen de huizen uit. Toen namen we de gitaar en begonnen te zingen en te getuigen, van Jezus. Een echte openlucht-samenkomst. Wij predikten om beurten het Evangelie van verlossing en vertelden de mensen, dat er maar één levende God is en die werd ons geopenbaard in Jezus. Wij vertelden van wonderen die wij hadden meegemaakt en beloofden voor iedereen te komen bidden in huis. Toen vormden we drie groepen, verdeelden het dorp in drie gedeelten, Ben begon aan de ene kant, Yvonne in het midden en ik aan de andere kant van het dorp om alle mensen te bezoeken en te vertellen van Jezus! Ik voel me rijk als ik de armoede zie van deze mensen, wij zijn gevoed geworden met het levende Brood en wij willen maar één ding: het uitdelen aan al deze hongerigen. Dat waren zij: hongerig. Velen wilden Jezus volgen, velen werden genezen van hun ziekten. We mochten hele families tegelijk tot de Heer leiden. Alleen enkele hindoe’s wilden hun door hun voorouders overgeleverde religie niet loslaten, maar anderen baden het zondaarsgebed toen zij de wonderen zagen die voor hun ogen gebeurden, op ons eenvoudige gebed. ln een van de huisjes vonden wij een surinaamse vrouw, waarmee we in het hollands konden bidden. Zij gaf, met haar hele gezin, haar leven aan Jezus. Ze vertelde ons dat zij een brief uit Nickerie van haar familie had gekregen, die haar vertelden van blanke zendelingen in Suriname, die wonderen deden in de Naam van Jezus. Toen wij haar vertelden dat wij daar waren met onze vader Karel Hoekendijk, prees zij God, want zij had verlangd dat er bij haar eens iemand zou komen, die met haar kon bidden zoals ver weg in haar geboorteland Suriname met de mensen werd gebeden.

Wat is dat toch wonderbaar dat God ons zendt naar dit vergeten en afgelegen dorp in de jungle van Brits Guyana, naar een vrouw die verlangde dat dezelfde boodschap die in Suriname zoveel beroering had gebracht, haar huis zou zegenen. Wat zijn Gods wegen wonderlijk. Halleluja! Wat een liefde van de Heer die acht geeft op het zuchten van een eenzame vrouw in het laatste dorp in het oerwoud. Het hele dorp werd onderste boven gekeerd en gewonnen voor de Heer, een kleine opwekking viel op deze mensen neer, een spade regen van de Heer. In die nederzetting kwamen die morgen 74 mensen tot overgave aan Jezus, kinderen niet meegerekend.

Glorie voor de Heiland! Wij hebben rekening gehouden met de onwetendheid van deze mensen en uitvoerig de weg des heils bekend gemaakt, wij hebben uit de Bijbel voorgelezen, we hebben ons veel moeite getroost om hun het Evangelie duidelijk, begrijpelijk, eenvoudig te verkondigen, het zondaarsgebed was ook uitvoeriger als we het ergens anders zouden bidden, omdat we willen dat dit geen strovuur zou zijn, maar een belééfde eerlijke stap naar Jezus. En Hij ziet naar deze schapen om en zal weer nieuwe knechten zenden om deze schapen verder te leiden, zij zijn niet onze schapen maar die van de grote en goede Herder. Toen we weer in de boot stapten om de gevaarlijke weg terug te zoeken naar de bewoonde wereld, wisten wij, dat als de Heer zal terugkomen op de wolken, ook versehillenden uit dit vergeten bosland Hem tegemoet zullen gaan in de lucht! ...... Deze zendingsreisjes maken wij in de morgenuren, terwijl wij ’s avonds prediken in de open lucht, op de heuvel. Ook geven wij iedere middag bij- belstudie aan de pasbekeerden en leiden hen in het overwinningsleven met Jezus. Velen worden daar ook vervuld met de Heilige Geest. Als wij vertrekken van die plaats laten we fijne, jonge predikers achter, frisse getuigen, om het werk voort te zetten. Het is wonderbaar, hoe hier de mensen iedere dag de gaven des Geestes gebruiken, in deze jonge groep dat nog geen gemeente kan worden genoemd, ze doen het zo eenvoudig en eerlijk en de Heer zegent hen zo bizonder. Wat moet de Heer deze gekleurde mensen lief hebben. Het is voor ons zo ontroerend hoe hier ergens ver in het binnenland van Zuidamerika, het steeds weer klinkt: ,,Zo spreekt de Heer ...... !" Ja, het is het Koninkrijk dat baan breekt, het is de tot stand koming van de laatste gemeente voor Jezus' komst. Men herkent het overal waar profetieën. weerklinken, waar de Heer spreekt tot Zijn kinderen en wonderen en tekenen gebeuren, dat zijn de onmiskenbare tekenen van de laatste gemeente van Jezus Christus, overal op de wereld. Wat wij hier meemaken is een sehakeltje in 't machtige plan van God, dat Zijn Koninkrijk van Jezus zal zijn gepredikt aan alle volken en dan zal het einde zijn ...... Na onze gezegende tocht naar de binnenlanden, zijn we teruggekeerd naar Georgetown om enige radio-programma’s te verzorgen, terwijl wij ons voorbereiden voor de campagne op de paarden­renbaan in Port Mourant. We werken tegelijk aan het plan om een zendingsreis te maken naar het Corantijn-district. Dit is het gebied van Brits Guyana dat grenst aan Suriname, een enorm gebied waar het volle evangelie nog nimmer is gebracht. Het is voor kerkorganisaties een weinig interessant gebied, met al die verspreid wonende stammen die soms zeer klein zijn, maar elke ziel die gered is is meer waard dan de hele wereld en de Bijbel zegt dat Jezus eerst kan komen als alle volken het Evangelie hebben gehoord. Als ik met zendelingen spreek over dit Corantijn-district, halen ze de schouders op; daar is niets te beleven. Maar ik voel een drang in mijn hart om die mensen daar op te zoeken en hen van Jezus te vertellen en de opstandings-kracht mede te delen aan zieken en bezetenen, ook zij hebben recht op het Evangelie. Ik verwacht geen hulp van mensen, ook geen instemming met onze plannen, ik laat mij leiden door de heilige Geest. Amen.

Nog steeds ontvangen wij fijne getuigenissen over onze wekelijkse radio-programma’s in Suriname, van mensen die opgebeurd, bekeerd en genezen zijn geworden door het horen van deze boodschap. Prijs de Heer. Ook uit Aruba ontvingen wij brieven, dat daar de radio-programmas van de evangelisten Hoekendijk over Radio Paramaribo, weliswaar zwak, maar verstaanbaar zijn. Deze ,,Stromen van Kracht"-gemeente zendt trouwens geregeld goede, positieve berichten over hun samenkomsten aldaar naar ons, de gaven des Geestes worden er gebruikt. Vorige maand hebben een aantal broeders en zusters een gebedsweek gehouden, een week van bidden en vasten. Iedere dag was men uren bij elkaar en de Heer heeft wonderbaar gesproken. Ook daar wordt het aangezicht des Heren gezocht dat Hij een mogelijkheid schept dat de deuren weer open gaan en wij hen weer zullen kunnen bezoeken. Op de bijbelcursus op ,,de Dikkenberg" waren twee dames uit Aruba en een van hen is naar Aruba teruggegaan, zij zullen ook bidden en naar wegen zoeken dat deze boodschap die daar zoveel zielen heeft opgeleverd, voortgang zal kunnen vinden. Ja het feest gaat door, in Holland, Zwitserland, Italië, Aruba, Suriname en ook hier in Brits Guyana. Ben is naar Frans Guyana vertrokken, waar vandaan we heerlijke berichten horen van een complete opwekking daar, het is wonderbaar. Ook zal Suriname voor ons weer openengaan, vroeger of later. Laten we de Heer des oogstes danken voor wat Hij deed en wat Hij doen zal, Hij ziet in onze harten de bewogenheid voor zielen en zal ze ons geven. Halleluja! Wij groeten u vanuit Brits Guyana, uit de stad Georgetown, in de wonderbare Naam van Jezus.

Frans en Yvonne Hoekendijk


Dennis Hilliman en Lionel Cummings ( uit maandblad 106, 1962)

dennis hilliman  lionel cummings
Dennis Hilliman                       Lionel Cummings


Frans leidt thans in Brits Guyana enkele predikers op als medewerkers van ,,Stromen van Kracht", hij geeft ze dagelijks bijbelstudie en deze twee mannen, creolen, zijn voor vele dingen de ogen opengegaan, zij hebben deze boodschap volkomen aanvaard en zijn blij met het nieuwe licht dat de Heer hen gaf. De ene broeder, br. Hilliman, is een Geestvervulde, wonderbaar gezegende prediker en de tweede, br. Cummings eveneens, twee overgegeven, liefdevolle mannen. Zij hebben deelgenomen aan alle meetings van Frans en Ben Hoekendijk in Brits Guyana en zagen zieken genezen en bezetenen worden verlost, zij zagen manifestaties van kracht. Overal waar zij geen inzicht in hadden, in de gavenbediening, in de openbaringen van de Geest, in de eindtijd-verwachting, gaf de Heer hen licht en zij werden door Hem gereed gemaakt voor hun nieuwe taak. Frans heeft naast zijn radio-werk en correspondentie kans gezien deze beide predikers een opleiding te geven, een bijbelcursus en deze mannen lachten en prezen de Heer op hun eigen enthousiaste manier als zij iets nieuws zagen in Gods Woord.

Br. Cummings is een bekende straatprediker, die dagelijks wel op acht verschillende plaatsen in de openlucht onvcrschrokken staat te prediken, meestal in zijn eentje. Hij predikt als een profeet: Bekeert u, bekeert u, want anders wacht u het oordeel! Laat Jezus toe in uw hart! Het is een fijne man die dicht bij de Heer leeft. Wij prijzen Hem dat deze beide mannen, die het in andere pinksterkringen niet hebben kunnen vinden en werden afgeschrikt door de organisatie en onvrijheid daar, zich hebben gegeven in deze arbeid. Zij zijn beide nu aanvaard en wij zullen hen helpen. Frans heeft ’n zaal gehuurd en begint de 22e februari a.s. samen met deze beide mannen eigen opwekkingssamenkomsten te houden in Georgetown. Deze samenkomsten worden gehouden onder de nieuwe naam ,,Streams of Power", de nieuwe Stichting van ,,Stromen van Kracht" in Brits Guyana. Halleluja! Ter kennismaking zond broeder Hilliman ons een bandje met een groet voor het thuisfront en vertelde hoe hij deze boodschap had ,,gezien" en herkend als zijnde van de Heer en het hem een eer is met ons samen voort te gaan. Wij hebben een fijne indruk van deze broeders en wij bidden dat zij een gezegende arbeid zullen hebben. Zij prediken vurig en staan in de kracht. Deze beide broeders hebben een aantal jongemannen in hun omgeving, allen vervuld met de Heilige Geest, fijne, toegewijde mensen die verlangen evenals zij, in deze arbeid te treden. Frans wil hen echter zelf verder onderwijzen in Gods Woord. Zo zien wij dat er in Brits Guyana een groep zwarte predikers door de Heer des oogstes wordt aangewezen en gereedgemaakt.

Zij werden in vroegere opwekkingen in Brits Guyana tijdens de grote opwekking onder br. Morris Cerulo, voor het evangelie gewonnen, ze werden vervuld, maar stonden nadien stil in hun groei, ofschoon zij verlangden verder te werken voor de Heer. Door de revivals van Frans en Ben zagen zij de kracht Gods zich openbaren en van die tijd af verlangden zij mede te werken, gemeenschap met hen te onderhouden, deel te hebben aan het werken voor het Koninkrijk. Deze twee belangrijkste, oudere mannen hebben zich nu geschaard onder de vlag met de duif en de jongere gideons zullen spoedig volgen, dat ziet er naar uit dat verscheidenen zullen meewerken aan de opwekkings-samenkomsten die onder de naam ,,Streams of Power" starten op 22 februari a.s. Deze creolen en hindustanen, de meeste predikers zijn hindustanen, leven zeer arm. Hilliman en Cummings hebben gezinnen, de vrouw van Hilliman kreeg onlangs weer ’n baby en zij leven zeer, zeer sober, zoals wij ons dat niet kunnen voorstellen. Zij leven onder omstandigheden die het minimum benaderen, zij leven soms van 25 of 50 dollar per maand. Maar zij zijn blij in de Heer en werken energiek om zielen te winnen voor Jezus. Zij spreken er nooit over, maar ik zou deze predikers zo graag willen helpen en hen van tijd tot tijd een gave zenden, opdat zij zonder zorgen hun aandacht kunnen richten op het grote werk dat zij verrichten. Nu zij zich geheel achter deze boodschap hebben gesteld, willen wij hen ook aanvaarden als full-timers van ,,Stromen van Kracht" en hen voorthelpen. Misschien dat iemand die dit leest, zijn of haar medebroeder in de Heer iets wil meedelen van zijn of haar overvloed en een zendingsgave afstaan. Wij, zoals wij in Holland leven, baadden in overvloed als wij de omstandigheden zien waarin deze knechten van de Heer leven. Laten wij zo’n broeder en zijn gezin zoal niet adopteren, dan toch helpen. Jezus zegt, dat als wij slechts een glas koud water hebben gegeven aan een van Zijn minste dienstknechten, wij dit Hem persoonlijk hebben gedaan. Frans heeft, toen hij kennis maakte met de omstandigheden waaronder deze medepredikers leven, het besluit genomen, zijn woning te verlaten en nog eenvoudiger, nog soberder te wonen en te leven, opdat hij iets zal kunnen delen aan deze twee zwarte broers. Vooral voor Yvonne is dat geen eenvoudige zaak, hun nieuwe huis staat in een achterbuurt, maar daartegenover kunnen zij daar beter bezuinigen. Laten wij aan deze werkers in Gods Koninkrijk denken, vrienden, die ginds in ONZE plaats arbeiden voor Jezus.

Dennis Hilliman in Suriname

Tijdens de pinksterdagen (1963 in de tijd dat de Hoekendijks niet meer welkom waren in Suriname) ontvingen de broeders en zusters van ,,Stromen van Kracht" in Suriname bezoek uit Brits-Guyana, in de persoon van br. Dennis Hilliman, een lid van het evangelisten-team van br. Frans Hoekendijk aldaar. Br. Hilliman verliet Skeldon, vloog naar Paramaribo (het was de eerste vlucht van zijn leven) en kwam enige tijd de gemeente van Suriname bezoeken. Lees hier...


Pomeroon-district (uit maandblad 107, 1962)

Op zaterdagmorgen vroeg vertrokken br. Hilliman en ik naar het gebied van de Pomeroon-rivier, om daar het Evangelie te brengen. De reis zou twee dagen duren, maar de Heer deed wonderbare dingen ook tijdens deze reis. Het eerste gedeelte van onze tocht was per boot en daarna per trein naar de Essiquibo-rivier. We reden door een vruchtbaar land met rijstvelden en suikernlantages. De bevolking hier is voor 99% uit India en meer dan de helft hiervan beleidt de Hindoe-godsdienst, de overigen behoren tot de Islam. Maar enkele jonge, vurige predikers houden hier Evangelie-campagnes en mijn reisgenoot vertelde mij, hoe hier en daar een Volle Evangeliegemeente was ontstaan. Alleen de volle boodschap van redding en genezing kan deze mensen overtuigen van een levende Heiland, die zonden kan vergeven en ziekten kan genezen. Maar de vele Hindoe-tempels en moskeeën getuigen van de grote duisternis en vrees waaronder het grootste gedeelte van dit volk nog leeft. Bij de rijstvelden zien wij met witte verf besprenkelde flessen hangen aan stokken, om de gunst van de goden af te smeken over hun gewas.

Wij bereikten het eindpunt van de spoorlijn in Brits Guyana, de grote, 10 km. brede Essiquibo-rivier lag voor ons. In deze reusachtige rivier liggen verschillende eilanden en we wilden zien of er gelovigen waren op het eiland Wakeman, een eiland van 8 km. lang en 3 km. breed, waar zo’n 5000 mensen wonen. Een kleine boot bracht ons daar. Wij reden met de enige auto, een oud Volkswagenbusje, over het nauwelijks berijdbare pad naar de andere kant van het eiland en vonden daar enkele gelovigen. Wij gebruikten de middag om hun geloof op le bouwen, anderen te brengen in het Koninkrijk en handen op te leggen voorde vervulling met de Heilige Geest. Velen spraken in tongen en profeteerden. Een Hindoestaan, die een rumshop, een cafe, in het dorpje beheerde, zong het uit, temidden van honderden flessen rum. Zijn vrouw werd vervuld en verschillende kinderen gaven hun leven aan Jezus. Het was een heerlijke middag. Het enige bootje, dat ons kon brengen naar de andere oever van de Essiquibo-rivier zou om 5 uur ’s avonds vertrekken, zodat wij ook nog een wandeling over het eiland konden maken. De vele mensen, die wij aanspraken en aan wie wij traktaten uitdeelden, waren zeer open voor het Evangelie! Wanneer er een prediker gevonden zou kunnen worden die hier ging werken, hij zou in enkele maanden dit eiland schudden en vele honderden verlossen van hun weg naar de hel. Er zou hier een heerlijke Volle evangeliegemeente kunnen ontstaan, want de oogst is rijp ..... maar de arbeiders. zijn helaas weinig. De mensen smeekten ons te blijven, of later iemand te sturen. ,,Wij kunnen u niet missen ..... wij hebben iemand nodig, die ons meer van Jezus vertelt. .... " Mijn metgezel keek mij aan, met tranen in de ogen, maar wij konden niet blijven, wij moesten verder, veel verder de binnenlanden in. Men verzorgde ons met alle liefde en brachten ons naar de kade voor het afscheid. Daar zaten 12 jonge mannen tussen de 17 en 20 jaar ook te wachten op de boot en direct ging br. Hilliman er op af, gaf hen traktaten en begon tot hen te prediken van Jezus. Ik stond op een afstand met enkele gelovigen te praten. Zijn woord was zo vurig, dat ik wist dat er iets bijzonders aan de hand moest zijn. Na de prediking was het even doodstil, toen kwamen de opmerkingen: ,,Bewijs mij eens dat er een God bestaat. Man, daar geloven wij niet meer in!" Het bleek al gauw dat wij hier te doen hadden met een afdeling van de People Youth Organisation (P.Y.O.), dat is een zeer aktieve communistische jeugdorganisatie. Het eerste wat zij leren is dat er geen God bestaat, het atheïsme is het fundament van het communisme. Deze jonge mensen hadden hun Hindoe-geloof en Islam vaarwel gezegd en wilden hun leven beginnen zonder God. Maar nu had de Heer hun hart aangeraakt en br. Hilliman bad voor en met hen allen. Zij waren verslagen door de Heilige Geest. Allen baden het zondaarsgebed na en er werden namen geschreven in de hemel. Op deze reis hebben wij vele rnalen gezien, dat het Evangelie te laat zou komen. Voor ons uit werkt het communisme. Waar het Evangelie nog niet is doorgedrongen, zijn de communistische propagandisten reeds aan het werk. Terwijl er verschillende predikers zijn in de stad Georgetown, zijn er praktisch geen mensen te vinden die het offer willen brengen dat deze communisten brengen. Wat zijn wij christenen toch lauw en slap. Wat ontbreekt het ons toch vaak aan visie, vuur en ijver. O, ik heb zo’n bewogenheid daar die tientallen jongens en meisjes te ontmoeten in het binnenland, die mij vertelden dat er voor hen niets te doen is en dat zij daarom maar lid zijn geworden van de P.Y.O. en zo slaven zijn geworden van de antichrist. Waar zijn de mannen, die durven te strijden tegen de satan? Zijn wij het niet? De Bijbel zegt: ,,Ik heb u geschreven, jongelingen, want gij zijt sterk en het woord Gods blijlt in u en gij hebt de boze overwonnen" (I Joh. 2:14). Dit moet gelden ook voor deze generatie. hillimanWij moeten werken zolang het dag is, de nood is zo groot en de arbeiders zijn weinig! Het kleine bootje dat ons kwam halen, was zo oud en gammel, dat na enkele minuten varen 't roer afbrak. Onbestuurbaar dreven wij voort als een speelbal van de golven. Verschillende mensen doken in het ondoorzichtige modderwater om te trachten het roer boven te krijgen en inderdaad lukte het tenslotte. Na de reparatie met primitieve middelen konden wij met een uur oponthoud weer koers zetten naar de overkant van de Essiquibo-rivier, waar we in het donker aankwamen, Met een auto reden wij nog twee uren over een onbeschrijflijk slechte weg tot wij kwamen in het dorpje Anna Regina, waar we een christen vonden, die ons opnam in zijn huis. Direkt werden verschillende mensen uitgenodigd en voor l2 uur in de nacht van die zaterdag waren verschillende jonge mannen vervuld met de Heilige Geest en spraken in tongen en profeteerden. (foto links. Broeder Dennis Hilliman predikt in een heidens dorp de levende Christus)

Zij wilden nu samen een bijbelstudie beginnen en in hun nederzetting van 8000 mensen ook anderen gaan winnen voor Jezus. Het huis waar wij die nacht sliepen, was onvoorstelbaar smerig, de zoon des huizes was een kind van God, maar de verdere familie Hindoe. Wij aten eerst nog wat van het voedsel ,,rotti" (een soort zoutloze pannekoek) en vis. Elektra was er niet, kraan was er niet, toilet was er eigenlijk ook niet, wij mochten slapen in een tweepersoons bed, waarnaast in dezelfde kamer nog meer mensen sliepen en ook kippen, ratten, honden, katten en een geit de nacht moesten door brengen. En daarnaast duizenden muggen en geen muggengaas, er waren geen lakens en dekens, alleen een strooien matras. Van slapen kon geen sprake zijn! Ik trachtte mij te beschermen tegen de muggen, maar er waren er teveel, ik keek door de kieren in het dak naar de hemel en dacht aan Paulus, nachten zonder slaap ...... vele ontberingen ...... ja, dit is het leven van een apostel. En toen kwam er grote blijdschap in mijn hart en wij begonnen in die nacht de Heer te loven, te prijzen en te danken voor de verschillende zielen die waren gevonden, als parels in het slijk. Wij dankten de Heer dat wij zo'n rijkdom hebben, vergeleken bij al die arme mensen die leven in armoede en vrees, op weg naar de slachtbank van de hel. En opnieuw laaide het vuur in ons op om toch vooral alles te doen om zielen te brengen bij Jezus, redden wat er nog te redden valt, voor de nacht valt dat er niemand meer kan werken. De volgende dag hielden we een samenkomst, maar er kwamen niet veel mensen, want het was de dag van een groot Hindoestaans leest, het Phagwah-leest. Phagwah is 't nieuwjaars· leest van de Hindoes. Men ,,reinigt" elkander en ook bezittingen door het sprenkelen van rode vloeistof. Het is het verzoeningsfeest, waarop ieder zijn vijand de hand reikt. Het lijkt mij een antichristelijke imitatie van het verlossingswerk van Jezus Christus. Ook zag ik voertuigen, schepen en de deurpost van een feestzaal besprenkeld met deze rode vloeistof`, die hun svmbool is van reiniging. Maar ook dit doet denken aan het bloed op de deurposten bij het volk van Israel ter beseherming tegen het oordeel, terwijI het dekken daarmee van mensen en dieren en voertuigen sterk doet denken aan het ,,dekken onder het bloed", dat wij als christenen geloven. Het leest duurt een week en het is een week van feesten en drinken. Hier is maar een ding nodig; Het Evangelie, de boodschap, dat alleen het Bloed van Jezus ven zoent en reinigt! Maar dit dorpje was niet ons reisdoel, wij wilden verder, naar het einde van de weg, naar het Pomeroon-district en zo stapten we in de bus naar het dorpje Charity, Als ik over een bus schrijf, dan is dat wel een wat groot woord voor dit grote houten vervoermiddel wat eenmaal per dag rijdt. Er waren geen bushalten op onze tocht, die twee uur duurde. Het ging er allemaal erg gemoedelijk toe, iedereen sprak over iedereen en alles wat men zag onderweg. Soms waren wij getuige, hoe de passagier eerst nog afscheid moest nemen en terug liep in het huisje om wat te halen wat vergeten was, met veel ge schreeuw van buren en familie. Deze bus was ook het middel om berichten door te geven, zodat de chauffeur, een grote Portugees, steeds stopte en briefjes aannam en weer ergens na veel getoeter aan iemand afgaf. Vele malen stopte de bus, om eerst ezels of ossen van de weg te jagen en menige kip wist maar net onder luid gekakel te ontkomen. Op onze tocht was ergens een politiepost. En door verschillende ongelukken is het nu verboden meer mensen in de bus mee te nemen dan is voorgeschreven. Onze bus mocht 39 personen bevatten, maar ik schat het aantal op 100. Zelf zat ik op de motorkap. Toen men de politiepost naderde, commandeerde de chauffeur dat iedereen moest bukken en op de grond moest gaan zitten. Nu leek dit onmogelijk, daar de bus werkelijk afgeladen was. Maar toch werd dit commando direct uitgevoerd, omdat een ieder wist, dat zij anders tot de volgende dag moesten wachten voor vervoer. Men zat op de grond, tussen de levende kippen en manden fruit en vis. En er werd zelfs nog gestopt voor de politiepost en vriendelijk geknikt door de chauffeur naar de politiecommandant, die overigens nooit van zijn stoel opstaat. Ik had het idee dat de politieman van alles op de hoogte was, maar alleen meespeelde, terwille van de rust. Om 3 uur kwamen wij tenslotte in Charity aan, het einde van de weg van Zuid naar Noord, langs de kust van Brits Guyana en hier eindigde de beschaving, er was alleen nog een post kantoortje en een politiepost. De Heer had ons hierheen geleid en daarom wisten wij dat de deuren zouden opengaan. Wij baden en vroegen de Heer om hulp. Ik vroeg br. Hilliman om eens op zoek te gaan naar een christen en na een half uur kwam hij terug en wenkte mij te komen naar een boot aan de oever van de Pomeroon-rivier. Groot was onze vreugde toen wij op deze zondagmiddag daar enkele gelovigen vonden in een boot, die door de Heer waren gezonden om iemand te halen in Charity. Zij hadden reeds twee uur gevaren stroomopwaarts, waar zij woonden en waren van plan om nog een uur verder de rivier op te varen naar een indianen-nederzetting, om daar het Evangelie te brengen aan mensen die het nog nimmer hadden gehoord. Zij ontvingen ons als van God gezonden en wij stapten in de boot om verder met hen te varen. Na een uur varen tussen de oerwouden door, kwamen wij in de bedoelde nederzetting ,Abrams-creek". Juist toen wij uitstapten begon het te regenen, maar wij lieten ons niet ontmoedigen en onder een aldak begonnen wij te zingen van Jezus. Een tien meter verder was een winkel, het eentrum van enige door het bos onzichtbare hutten. Br waren niet veel mensen vanwege de regen en die er waren stonden binnen in de open winkel. Ik begon te prediken van Jezus, dat Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven, toen werkte Gods Geest aan hun harten zodat de 20 mensen die er stonden, doodstil luisterden. Na de prediking vroeg ik wie zijn leven aan Jezus wilde geven en daar, in die winkel, gingen vele handen omhoog. Ik vroeg hen naar ons afdak te komen door de regen heen en daar kwamen zij, aangeraakt door God, overtuigd van hun zonden en gaven hun leven aan Jezus. Hiervan waren 9 jonge mannen en 3 meisjes, die van harte baden: ,,Here Jezus, ik kom tot U ...... ". Wij gaven overal traktaten en de gelovigen beloofden deze maand nog terug te komen. Er was gejuich in de hemel, in de duisternis is 't licht van het Evangelie gaan schijnen, Bidt voor deze broeders in de wildernis. Het werd donker en zo gingen wij met de pullende en hijgende vlet terug de rivier al` naar het huis van een zuster, die ons zou herbergen. Wij waren uitgeput toen wij diep in de nacht eindelijk in een bed konden rusten, maar wij hadden de glorie van de Heer gezien en dan worden alle andere dingen snel vergeten. Deze zuster en ook enkele andere gelovigen die wij hier vonden, waren vele jaren geleden bekeerd en enkele vervuld door de prediking van een broeder die nu reeds 5 jaar dood is. Zij waren hongerig naar meer van de Heer en zo werd het bericht van huis naar huis en van hut naar hut doorgege ven, langs de oevers van de Pomeroon-rivier, dat er samenkomst zou zijn die avond onder het huis van deze zuster. De huizen zijn hier op palen gebouwd vanwege het gevaar van slangen en krokodillen, en deze grote ruimte onder het gehele huis werd klaargemaakt om samenkomsten te houden. Er waren banken en een gaslamp. abrams-creekEr zijn in deze gebieden geen wegen, alle verkeer is per boot over water, wij zagen de kinderen per kleine, uitgeholde boomstam naar het schooltje peddelen. Het is bewonderenswaardig hoe kinderen van 6 jaar zo'n boot kunnen besturen. Er gebeuren praktisch geen ongelukken, toch kan bijna niemand zwemmen, omdat de rivier te gevaarlijk is vanwege de krokodillen. Wij werden uitgenodigd om het Evangelie te brengen in de enige sehool in de omgeving. Wij vertelden de kinderen van Holland, leerden het koortje: ,,Jezus took my burden and rolled them in the sea" en baden met hen allen het zondaarsgebed. Met volle overgave zongen zij. Zo kwamen ook die avond, door de duisternis, met allerlei bootjes, de mensen de rivier op naar de samenkomst. Hier en daar werd al gezongen over het water en toen ik de plaats van samenkomst binnenging, vond ik daar 60 mensen vol verwachting. (foto links: Onder dit afdak in Abrams-creek gaven 12 mensen hun leven aan Christus)

Wij zongen en baden met hen, zij vonden het prachtig en klapten in hun banden. Na de prediking wilden velen hun leven aan Jezus geven. Ontroerend was het toen zij God smeekten om vergeving en hoe zij vrede vonden voor hun bart. Er is hier veel toverij en zwarte kunst, maar Jezus overwon satans macht! Glorie! Kostbare zielen werden ontrukt aan de duivel en ook verschillende zieken genezen. Men smeekte ons nog een dag te blijven en de volgende avond puilde de ruimte van samenkomst uit, meer dan 100 mensen waren daar. Deze avond sprak ik over de vervulling met de Heilige Geest en naast 5 mannen, die hun leven gaven aan Jezus, werden er 14 vervuld en spraken in nieuwe tongen. Onder hen waren 4 diakenen van een kerk van de ,,Vergadering der gelovigen", dus het feest zal ook hier doorgaan. Halleluja! Wij moesten weer terug naar de stad, het radiowerk wachtte. Hoe moeilijk viel het ons afscheid te nemen van al deze broeders en zusters. Ze smeekten dat wij zouden terugkomen. Wij gaven nog een bijbelstudie over het gebruik van de gaven des Geestes en bezochten nog enkele mensen in de omgeving. Wij konden niet beloven terug te komen, er is overal zo'n nood en honger naar het Evangelie.

abrams-creekWij beloofden voor hen te bidden en uit te zien naar een prediker voor hun. O, wat een kansen. Straks komt ook hier het communisme. Zal het een krachtige gemeente vinden en verliezen, of zal ook hier de antichrist zijn slag kunnen slaan? De weg terug was lang en vermoeiend, zou ik ooit weer tijd kunnen vinden om terug te gaan om deze gelovigen te helpen? Eris teveel werk, het is een wedloop met de duivel, er zijn nog zoveel gebieden die wachten. Woensdag eindelijk thuis. Het weerzien was meer dan terugkomen bij mijn vrouw Yvonne. Het was ook het terugkomen in de beschaving, een huis met elektra en stromend water! Maar nooit zal ik meer vergeten al die mensen die wachten op het Evangelie. Soms zie ik weer voor mij die honderden mensen in armoede en vol vrees, op weg naar een eeuwige hel! Ik zie de aktiviteiten van die ijverige communistische organisaties met hun propaganda en geld. (Foto rechts: Na de samenkomt grote drukte bij de boten die de mesnen naar huis brengen)

Ik hoor weer die stemmen van al die mensen: ,,Kom terug, prediker, vertel ons meer. Kom over en help ons, wij hebben u nodig ...... ". Wie zal deze mensen helpen? Ik kan het niet meer alleen doen, ik heb hulp nodig. Wij moeten tezamen iets doen. Wie wil helpen, u kunt helpen! Wie komt naast mij staan om de kostbare schoven in dit land binnen te halen? Ik heb een plan, het is niet mijn plan, maar van de Heer. Er is een groot gebied, waar nog geen Volle Evangelie is gebracht. Er wonen 20.000 mensen. Het communisme is juist begonnen met zijn propaganda-campagnes, maar het is nog niet te laat. Ik wil daarheen reizen, met deze ,Stromen van Kracht"-prediker, br. Hilliman. Wij willen daar campagnes gaan houden en vertellen dat Jezus de laatste hoop is van deze wereld! Gisteravond hadden wij een bidstond. Brs. Cummings, Hilliman en ik. De Heer toonde ons de grote nood en van bewogenheid voor deze duizenden zielen liepen de tranen over onze wangen. En toen ging de Heer spreken door verschillende profetieën. Hij zei, dat Hij ons wilde gebruiken voor een groot en duister gebied. De Heer zei, dat Hij daar vele wonderen zou doen en dat velen het Koninkrijk zouden binnenkomen, wanneer wij getrouw deze opdracht zouden uitvoeren. Vrienden, wij gaan doen wat de Heer ons opdroegl Wij zullen ieder offer brengen om gehoorzaam te zijn aan de opdracht van onze grote Generaal. Maar wij kunnen dit niet alleen volbrengen, wij hebben uw steun nodig om deze opdracht uit te voeren. Er is geld nodig om te reizen, voor een geluidsinstallatie terreinhuur, lectuur en onderhoud van de predikers. Wij hebben geloof, dat de Heer gehoorzame medestrijders zal vinden voor deze campagne. Wanneer de Heer nu tot u spreekt, neem dan een besluit om uw taak te zien in de redding van dit stervende land. Bidt en geef, en geloof niet ons dat de tijd van genade ook hier zijn vruchten zal hebben voor de eeuwigheid, U kunt rekenen op ons hier, maar ik reken ook op u. De Heer zegene u. Ik groet u vanuit dit zendingsfront van Brits Guyana.

Berbice-district

Brits Guyana lijkt een bevoorrecht land. Verschillende grote opwekkingspredikers zond God hierheen, zoals Morris Cerrulo. Duizenden zijn bekeerd, maar toch zijn er nog verschillende gebieden in dit land, die nog nimmer het Evangelie hebben gehoord. Zo reisde ik met mijn metgezel vorige week naar het Berbice-disrict, een dagreis van Georgetown. In dit enorme gebied van l50.000 mensen, Hindoestanen en Mohammedanen, is het Evangelie praktisch onbekend. Moharnmedanen geloven in Jezus, als een in de rij van profeten als Mozes en Mohammed, maar niemand kent de kracht van het Evangelie dat mensen nieuw maakt. kinderenErgens in een klein dorpje bij een suikerplantage, begonnen wij te prediken van Jezus. En reeds de eerste avond werkte de Heer machtig en gaven 40 mensen hun leven aan Hem. De volgende avond waren er veel meer mensen en ademloos staarden zij naar de wonderen van genezing die de Heer deed. Toen een jongeman die zijn voeten nauwelijks kon gebruiken en dan met grote pijn, na het gebed des geloofs heen en weer rende, juichten de mensen, zoiets hadden zij nog nooit gezien. Weer gaven ve- len hun leven aan Jezus. Een man die verlammingen had in zijn armen, waardoor hij deze niet hoger dan zijn middel kon opheffen zwaaide met zijn armen in de lucht om de Heer te prijzen voor zijn genezing. Na de samenkomst kwamen twee mannen naar me toe en zeiden: Wij hebben voor het eerst van ons leven wonderen gezien, hoe moeten we God dienen? Wel, zij gaven hun leven aan Jezus en gaan nu voort op de smalle weg, Halleluja! De derde en laatste avond waren er 700 mensen samengestroomd om dit Evangelie te horen en te zien. Weer gaven velen gehoor aan de oproep tot bekering. Zo kwamen er 24 jonge mannen tussen 16 en 22 jaar, die avond tot Jezus en wilden na het zondaarsgebed van alles af, zij vroegen mij stuk voor stuk te bidden voor al hun slechte gewoonten. Velen werden bevrijd van nicotine, drank en onreinheden, Jezus maakt vrij, dat mochten zij ervaren! Wij konden moeilijk afscheid nemen van deze jonge broers en zusters. Gelukkig hadden wij iemand bij ons die achter kon blijven om hen verder te leiden in 't wonderbare leven met de Heer. lk moest terug naar de stad om verder te werken aan mijn radio-programma's voor Suriname.

Skeldon - Corantijn-project


Wij vroegen de Heer voor een geheel eigen gebied om het Evangelie te brengen en zo kwamen wij uiteindelijk terecht aan de grens van Suriname, een plaats van 20.000 inwoners, Skeldon genaamd. hillimanHier was de naam van Jezus geheel vreemd, er staat een prachtige moskee, maar het Bloed van Jezus is onbekend, het was een uitdaging voor de Heer en voor ons. Wij baden de Heer op het strand en Hij sprak door profetie dat Hij ons dit gehele gebied had gegeven! corantijn projectWij loofden en prezen Zijn Naam! Wij begonnen meteen aan de voorbereidingen voor een twee en halve maand durende evangelisatie-campagne. Wij vonden een prachtig terrein, een aggregaat voor stroom en toen wij weer terug waren gereisd naar de stad, kregen we 10.000 traktaten van Oral Roberts. (foto recht"Wij hebben reeds enkele medewerkers en zoeken nog naar een geluidsinstallatie en een tent. De Heer zal voorzien, dat geloven wij, het is Zijn Koninkrijk! Wij willen beginnen in de eerste week van april, 2 en halve maand lang, iedere avond het Evangelie met betoon van Geest en kracht! Ook verder de rivier nog leven vele duizenden in diepe duisternis! Wij zullen werken zolang het dag is, maar de nacht zal spoedig vallen over Brits Guyana. Men verwacht dit jaar nog een totale omwenteling naar het communisme. Maar nu kunnen we nog getuigen. Daarom vrienden in Holland, strijdt met ons mee, duizenden wachten nog in de duisternis, vergeet dit land niet in uw gebeden en offer. Wij doen wat wij kunnen, doet u wat u kunt! De Heer zegene u.
(Op 18 april arriveerde uit Skeldon BG een telegram van evangelist Frans Hoekendijk, met de woorden: Eerste avond vierhonderd zielen! Halleluja! De campagne duurt 2 en halve maand. Met dit team van vijf man wordt elke avond gepredikt. Het Corantijn-district hoort voor de eerste maal het Evangelie van Jezus Christus! Duizenden worden gered en er geschieden grote wonderen van genezing. Halleluja! )


FRANS HOEKENDIJK



doopdienst skeldon   doopdienst skeldon
In het Skeldon-district worden pasbekeerden bij honderden tegelijk gedoop. Br Frans Hoekendijk en Br. Dennis Hilliman dopen in de zee bij Skeldon


15 september 1963 (uit Maandblad 113)
Missionhouse,
63 Village,
Corantijndistrict B.G.

Beste vrienden, de Heer zegene u! Gods Koninkrijk breekt baan met geweld! Jezus is Overwinnaar en wij met Hem! Halleluja! Het zijn bewogen weken geweest, die achter ons liggen, weken van strijd, maar vooral van zegen en als wij zo met onze maandelijkse brief even terugzien naar de gebeurtenissen, dan zijn de moeilijke momenten vergeten en zien wij alleen de resultaten van de strijd en dat is zegen, stromen van zegen... zielen, kostbare zielen, gered van hun heidendom, uit de duisternis naar het wonderbaar licht met Jezus! Laat ik bij het begin beginnen. Ik schreef u mijn vorige brief op 1 augustus, juist werd onze campagne in Skeldon beëindigd. Op 4 augustus hadden wij de ,,Victory March", dat is een massale optocht van het cam- pagne-terrein naar de nieuwe zaal, dat is een groot feest! De honderden, die Jezus hebben gevonden en gedoopt zijn, lopen met vier naast elkaar in een lange rij. Voorop het orkest, de saxofoon, de guitaar, de tamboerijn en de accordeon, ook iemand met de vlag en gaslampen. Het opstellen van deze lange stoet duurde een hele tijd, maar daar begon het orkest en met ,,Jezus overwon satans macht" trokken wij voorwaarts, door Skeldon. Mensen stroomden toe van alle kanten om dit schouwspel te zien en te horen. Zie de jubelende, klappende, zingende mensen, zij dansen bijna van van vreugd als zij voortgaan, voorwaarts Christenstrijders! De duivel had een slechte avond, maar wij om nooit te vergeten. Helaas ging ons fototoestel defect, zodat wij u hiervan geen foto's kunnen laten zien. Wij vertrokken dus van het Skeldon Marketground campagneterrein naar ’t stukje grond, dat wij door Gods genade reeds hadden aangekocht om het ,,Stromen van Kracht" Opwekkings-gebouw te plaatsen. Er stond nu echter nog maar een afdak, maar een ieder is blij en vol geloof, dat het gebouw spoedig zal verrijzen. Op deze gedenkwaardige 4 augustus hadden wij ook de ,,faithdig", letterlijk vertaald betekent het de geloofs-spade, of wel de eerste spa in de grond van het gebouw. . vlag van stromen van krachtEr was veel zegen en lofprijzing bij deze gedenkwaardige gebeurtenissen. (Foto links: De vlag wordt geplant waar het nieuwe gebouw komt)

Door het prachtige offieren van onze broeders en zusters in Holland kon ook reeds met het leggen van de betonnen fundering begonnen worden. Prijst de Heer! De volgende dag ontvingen wij een telegram van vader en moeder, dat zij besloten hadden om door te komen naar Brits-Guyana. Nu, dat was een feest! Wat hadden wij verlangd naar deze ontmoeting. Het laatste afscheid van Vader Karel en Moeder Bep was geweest ander half jaar geleden in Suriname. Nu, ik maakte de reis naar het vliegtuig in ander-halve dag. Dennis Hilliman was bij mij, terwijl ik Yvonne achter moest laten op de plantage in Skeldon, om haar deze zeer moeilijke en vermoeiende reis te besparen. Dennis en ik ontmoetten vader en moeder dus en wij waren zo blij. Wij raakten niet uitgepraat en hebben de Heer gedankt voor deze ontmoeting om elkander in zo’n zegen en goede gezondheid weer te zien. Wij bleven enkele dagen in Georgetown om nieuwe hoeveelheden bijbels te Kopen en pamfletten te drukken en vertrokken de 9e augustus naar het Corentijne-district. Broeder Hilliman reed de auto over de vreselijk slechte wegen, terwijl vader, moeder en ik per trein de helft van de reis maakten. Zo maakte ik ook eenmaal deze reis met Ben, toen hij zijn gezegende zendings-reis naar de Guyana’s maakte.

Onze oude Vauxhall ging onderweg door zijn veren heen, zodat wij voor het laatste traject van drie uur een taxi moesten nemen en wij tenslotte in de namiddag in Skeldon aankwamen, waar een nieuw weerzien was te vieren met Yvonne. Nog dezelfde avond gingen vader en moeder de gemeente van ,,Stromen van Kracht" in Skeldon in hun samenkomst begroeten en er waren bloemen voor moeder Bep en Yvonne. Dat was feest! O, wat hadden wij deze donkere mensen veel verteld over vader Karel en moeder Bep en nu waren zij eindelijk uit Holland gekomen, verschillende zusters omhelsden moeder Bep en er was grote vreugde! Prijst God! Reeds maandagavond begon de evangelisatie-campagne in een nieuw gebied, 20 km van Skeldon verwijderd, een sterk atheïstiseh en hindoeïstiseh bolwerk. In dit gebied staat 95% van de mensen achter de premier Dr Jagan, die internationaal als een communist bekend staat. Het is één van de moeilijkste gebieden, waar ik ooit het evangelie heb gebracht. Nog zo’n bolwerk is Port Mourant, een 60 km hier vandaan, waar wij indertijd met Ben geen doorbraak kregen. Maar de Heer had beloften gegeven, wij moesten de macht van satan breken, de Heer sprak dat Hij hier een volk had wonen. En zo bevestigde de Heer in de weken, die volgden. Vader en moeder hebben practisch deze gehele campagne meegemaakt. Een grote strijd, niet een heerlijke overwinning. In deze plaats, die eigenlijk ,,Babylon" heet, zagen wij een gemeente Gods geboren worden. Avond aan avond predikten wij een eenvoudig woord van God en iedere avond stroomden velen, soms honderden mensen naar voren om hun leven aan Jezus te geven. Er was veel ziekte en bezetenheid. Er is in geen 20 km omtrek één dokter te vinden, zodat de toverdokters als goden werden vereerd en oppermachtig waren. Maar wij predikten Jezus, de opgestane, levende Heer; achter ons stond het getuigenis in grote letters op een 20 meter lang spandoek: ,,Jesus Christ is the same, yesterday, today and for ever". Jezus is Dezelfde en Hij stond achter ons, werkelijk, want Hij bevestigde onze woorden met wonderen en tekenen. Vele openbaringen, de gaven werkten wonderbaar in het gehele team. Soms stonden Vader Karel, moeder Bep, broeder Hilliman, broeder Singh, broeder Amichand, zuster Yvonne en ik met elkander voor een uur te bedienen. Maar de Heer bevestigde het ene wonder na het andere. De menigte groeide aan tot een schare van 2000 mensen. En zij dronken van de bron van levend water, Jezus van Nazareth. Halleluja! O, wat kregen wij de mensen lief en wat luisterden zij met blijdschap naar de liederen, die Vader Karel en Moeder Bep zongen. Zij wilden Jezus gaan volgen met heel hun hart. .. maar dat dit niet zo gemakkelijk gaat, werd weer vele malen ondervonden. Het kost de gelovigen hier erg veel om een christen te worden. Het is de grootste ontrouw aan ouders en voorouders om het hindoegeloof vaarwel te zeggen en een christen te worden. Een 1000 beslissingen werden genomen in deze campagne. Er werd veel gestreden, er kwam ook veel tegenstand, vooral toen wij de eerste doopdienst gingen aankondigen. Men gooide soms stenen, op andere momenten trachtten PYO-boys overal de samenkomst te verstoren door voortdurend te schreeuwen. Eén maal trachtte een grote groep opgeschoten jongens onze auto aan te houden, met stokken en messen gewapend. Wij zagen plotseling op een brug deze hysterische, bezeten en schreeuwende troep staan. Zij sloten de weg af, wij konden nergens naar toe. Vader, Moeder en Yvonne sloten snel de ramen van de auto en bestraften de machten in tongen, ik schakelde terug in m'n tweede versnelling en reed snel met razende motor recht op hen af. De jongens stoven uit elkaar en sprongen weg voor de auto, zodat wij er veilig doorheen kwamen. zonder iemand te hebben geraakt. Daarna sneden zij tweemaal de stroomkabel door en stalen tenslotte de enige luidspreker. Maar niet nadat wij eerst een heerlijke doopdienst hadden op het strand, waar 125 mensen werden gedoopt in de naam van Jezus 125 pasbekeerden. Het was zo fijn weer tezamen met vader te dopen, net als in de opwekkingstijd in Suriname. Ook waren er nog enkele gelovigen gekomen uit Suriname, om gedoopt te worden. Het was in een woord: feest! Amen! Die avond van de doopdienst, de le september, werd tevens de afscheidsavond voor vader Karel en moeder Bep. Wat waren deze twee weken omgevlogen. De mensen wuifden hen toe en vroegen wanneer zij weer terug kwamen. Een nieuw volk was gered, een nieuwe gemeente begon te leven! Prijst God voor Zijn Evangelie, dat mensen nieuwmaakt! (Foto links:125 pasbekeerden in 62 village Brits-Guyana worden in de zee gedoopt)

In deze tijd hadden wij ook een groep Surinaamse jeugd uitgenodigd; zij hielpen hard mee in de campagne en overdag hadden zij biibelstudie van moeder Bep of mij. Zij werden ook gedoopt en hadden een heerlijke tijd. In het midden van de campagne 64 Village, waren Yvonne en ik uitgenodigd op het grote feest van de viering van het 100-jarig bestaan van de Islam (Moslim) zending in Skeldon. De gouverneur van Brits Guyana, de premier Dr Jagan en alle belangrijke personen spraken daar de menigte toe. Skeldon is namelijk het ventrum van de Islam in Brits-Guyana. De Moslims zijn sterke, actieve tegenstanders van het Evangelie, maar de grote, onvergetelijke Skeldon-campagne had de ogen van de leiders wel geopend en men behandelde ons met groot respect, getuige onze ereplaatsen. Ergens zijn zij bang voor ons, maar dat is terecht, want wie zal opstaan tegen Gods Koninkrijk? God is een verterend vuur! De afgevaardigde van het christelijk geloof sprak een paar woorden, dat wij elkaar allemaal moeten liefhebben en zo, slechts humanisme. Ik kon mij nauwelijks beheersen om naar de microfoon te springen en het uit te schreeuwen, dat het niet gaat om de liefde tussen mensen, maar om de liefde Gods, door Christus Jezus! Wij hadden bij de officiele lunch de gelegenheid met de Premier van Brits-Guyana, Dr. Cheddi Jagan, te spreken over de toekomst van zijn land en de vrijheid van godsdienst; hij garandeerde vrijheid van godsdienst en vrijheid voor iedere geloofsgroep om zich vrij te uiten. Terwijl Suriname zo minachtend neerziet op zijn communistisch buurland, heerst er toch een grotere, feitelijke godsdienstvrijheid in Brits-Guyana, dan in Suriname.

Toen was het moment van afscheid weer aangebroken; wij hadden tezamen nog een heerlijk Heilig Avondmaal met alle predikers in het Missionhouse, waar wij de nieuwe predikers van Stromen van Kracht officieel inzegenden . Moeder Bep werd gebruikt door de Heer om een profetisch woord uit te spreken en tezamen hadden wij een onvergetelijke samenkomst. zendingshuisDit ,,Missionhouse" (foto links) is door de Heer gegeven. inzegeningWij zochten na de opwekking van 64 Village een nieuw centrum, waar de predikers konden wonen en waar wij ook een boeken-centrum van kunnen maken. (foto recht: De plechtige inzegening van Evangelist Peter Singh) Ook voor de komende en gaande prediker moet daar een kamer steeds gereed staan, een groot huis dus, en dit alles voor een zeer lage huurprijs. Brother Cummings, die wij uit de stad hebben gehaald om ons te komen helpen, Brother Peter Singh en Brother Joshua John wonen nu in het huis. Ook een kleine zaal voor bidstonden en predikers-samenkomsten is daar aanwezig. Meubels ontbreken echter nog, maar die komen wel. De 4e september begonnen wij de reis om vader, moeder en br. Amichand weg te brengen, een lange, vermoeiende tocht. De auto had een lekke band en driemaal een benzinestoring. Naast prediker, electricien, radio-versterker reparateur, boots-man, timmerman, is het ook goed een auto onder iedere omstandigheid te kunnen repareren als zendeling! Maar ’s avonds om 8 uur waren wij toch in Georgetown en de volgende dag reden wij naar het vliegveld en namen afscheid van vader en moeder. Voor hoe lang weer? Een eresaluut aan deze trouwe dienstknechten van God, die alle ontberingen trotseren ont het Evangelie te brengen. Grote bewondering heb ik voor hen! Zij zijn ons zeer tot zegen geweest en hebben ons geweldig geinspireerd, een voorbeeld, ja soms zelfs een uitdaging voor vele, jonge zendelingen in Holland. De Heer zij met hen, amen! Alleen vertrok ik weer naar mijn zendingspost in het Corentijne-district.

Wij vonden in 64 Village een winkel met bovenhuis, waarvan de eigenaar het voor ons wilde verbouwen tot een zaal en het opnieuw wilde verven. Dat was een pracht aanbod, en zo werd de volgende mijlpaal een eigen zaal, voor de ,,Stromen van Kracht"- gemeente in 64 Vilage. Na vier dagen van timmeren, schilderen, het maken van banken, het aanleggen van lampen, enz., enz. konden wij vrijdag de 13e september het opwekkingsgebouw officieel openen. Het werd een groot overwinningsfeest. Er zijn 250 zitplaatsen, maar er waren deze avond meer dan 300 mensen in dit zaaltje gepropt! Er kwam ook een bus met gelovigen uit Skeldon, zingend en klappend, het podium was een bloemenzee. Het zingen was fantastisch. Foto’s hiervan zullen in het volgende blad verschijnen. Deze eerste avond. waren er vele getuigenissen, van geredden, van verlosten en genezen broeders en zusters, er was een lange rij maar het was een jubel ter ere van Koning Jezus! Een juist bekeerde groep meisjes zong op het podium koortjes. Maar het hoogtepunt van deze avond was toch wel, toen ik de pastor Peter Singh inzegende als leider van deze groep. O, wonderbaar, wat een Evangelie, welk een openbaring van kracht door de Heilige Geest! Het vuur van de opwekking brandt verder, de strijd is heet, maar de bolwerken van satan stoten krakend ineen. Wat een kansen! Nieuwe plannen liggen klaar, een nieuw gebied, 52-Village, waar ook duizenden wonen, die nooit van Jezus hebben gehoord. Wij mogen ze niet laten sterven in hun zonden, het bloed van Jezus heeft ook voor hen gevloeid, daarom moeten wij voorwaarts! De Heer zal kracht geven en middelen. Vrienden, wij zijn diep getroffen door de giften, die binnenkwamen. Dit is meer dan wij durfden hopen, dit opent voor ons de mogelijkheid om voort te gaan. Uw giften worden omgezet in zielen, kostbare zielen. Prijst de HEER! Er gebeurt te veel om allemaal hier neer te schrijven, maar de volgende maand zal ik u weer niettweer dingen vertellen van deze machtige opwekking in het Corentijn-gebied. Voorlopig ga ik Yvonne naar Georgetown brengen, voor de blijde gebeurtenis. Maar dan gaan wij snel weer terug naar ons zendingsland, het land dat God ons gaf, het oogstveld, waar de velden wit staan om te oogsten. De Broeders Hilliman, Cummings, John en Singh werken hard door, terwijl ik nieuwe radio-programma’s ga maken in Georgetown. Over de radio heb ik volgende keer ook weer méér nieuws, maar nu ga ik u weer groeten, ook namens het hele team. Hartelijk dank nogmaals voor alle gebeden, giften, brieven en banden. Blijft meestrijden, de deur is nog open de oogst is groot. Men verwacht hier nieuwe onlusten, maar de Heer zal ons behoeden! Hij is een machtige Heiland en helpt overal door!


UW FRANS EN YVONNE HOEKENDIJK


Verslag van Karel Hoekendijk uit maandblad 113 - Langs de weg


missionhouseNadat wij gehoord hadden dat de verbindingen door de lucht met Brits Guyana weer hersteld waren, besloten wij in het vliegtuig te stappen en Frans en Yvonne te bezoeken in Skeldon. Maar toen wij aan het vliegveld aankwamen, waren we er nog niet, toen begon pas de reis ,,naar het einde van de wereld" waar zij wonen. Wij zijn blij deze beide knechten Gods in goede gezondheid aangetroffen te hebben. Prijs de Heer! Wij maakten een heerlijke campagne mee in 64 Village aan de Corentynrivier. Het was een onvergetelijke campagne. Op het podium zaten Frans en Yvonne, moeder Bep en ik, br. Dennis Hilliman, br. Lionel Cummings, br. Lionel Amichand (uit Trinidad), br. Peter Singh en br. Joshua John, een concentratie van Geestvervulde predikers die in nauw teamverband het evangelie van Jezus Christus in dit geheel nieuwe gebied proklameerden. Halleluja!
(Foto: Br. Karel Hoekendijk spreekt in het missionshouse de evangelisten van "Stromen van Kracht" toe. Van Links naar rechts: De spreker, Br. Joshua, Br. Lionel Cummings, Br, Peter Sing, Br. Dennis Hilliman, Br. Frans Hoekendijk en daarachter, gedeeltelijk zichtbaar, Lionel Amichand uit Trinidad).)
Ik wilde dat ik zulke uitnemende predikers had hier in Trinidad en ecn groot deel van het succes en de zegen die Frans hier heeft, is te danken aan deze zorgvuldige training en gereedmaking van deze predikers. Dit heeft Frans goed gezien. Toen hij na de grote campagne de honderden nieuwe christenen zag die uit de Skeldon­campagne te voorschijn kwamen, had hij een uitnemende herder voor hen klaarstaan, br. Hilliman. Hij kocht een stuk grond, begon met de fundamenten en zijn wens is binnenkort een revivalhall daar neer te zetten waar br. Hilliman deze gemeente verder kan leiden. Na de campagne van 64 Village, toen ook daar een nieuw volk met Jezus verder wilde en dit duidelijk uitsprak, maakte Frans een zaal gereed en een woonhuis daarboven en installeerde daar br. Peter Singh, als herder, ,,pastor" in deze hoofdzakelijk hindoestaanse omgeving.

Straks als de campagne in 52 Village afgelopen is, zal daar een zaal worden gereedgemaakt en gaat br. Lionel Cummings daar als pastor dienen. Ieder volk dat bekeerd en gedoopt is in water en duidelijk Jezus aanneemt, zal een huis voor aanbidding en een herder gereed vinden, dat is prachtig. Frans heeft veel werk gemaakt om deze predikers op te leiden, maar plukt nu daar de vruchten van. Wij zijn niet gewoon op deze wijze te werken in Holland, dat weten wij allen, maar in deze heidense streken, waar het communisme welig woekert en het heidendom sterk terugzuigt naar het oude geloof, hebben de jonge christenen hulp nodig om samen bijeen te blijven in de tijden van verdrukking. Vergeet niet dat als een lid van een hindoese of moslimse familie zich tot Jezus bekeert, de familie zich van hem of haar afkeert en dat is iets vreselijks voor deze mensen; afgesneden te worden van het nauwgesloten familie- en stamverband. Deze men sen worden ,,dood verklaard" door de familie en allerlei sancties worden op hem uitgeoefend; deze mensen komen erg in de verdrukking, om Jezus wil. Toch willen zij met Hem door, daarom moet hen een plaats geboden worden waar zij met anderen samen de Heer kunnen aanbidden. Wij zagen de eerste avond driehonderd zielen tot Jezus komen en de volgende avonden kwamen ze even- eens met honderden naar voren. Het viel ons op dat de bekeerlingen die uit het heidendom uittraden en voor Jezus kozen, bijna allemaal jonge mannen waren en jonge vrouwen, dat zagen wij avond na avond. Grote wonderen werden er gezien door de opstandingskracht van Jezus, verschillende doven werden plotseling genezen, enkele blinde ogen openden zich en een doofstom kind genas tot de onuitsprekelijke blijdschap van de moeder. Demonen voeren uit door de machtige Naam van Jezus. Het is voor ons, zendelingen, het heerlijkste als wij op een podium staan te prediken van die wonderbare Verlosser der wereld, die Zijn Vader verliet om op aarde te zoeken en zalig te maken wat verloren was en te zien hoe avond na avond duizenden mensen stil naar je zitten te kijken en luiste- ren. Al die vele zwarte en bruine en rode gezichten van de indianen voor je, al die ogen. Het is in deze streek nog nooit eerder gebeurd dat het volle rijke Evangelie werd gepredikt, men weet hier niet wie Jezus is. En zie de heidenen nu eens reageren op al je woorden, zie hoe belangstellend ze ingaan op deze prestatie van deze Persoon, deze wonderbare, liefdevolle Redder en Heiland. Frans predikt een machtig woord en bij de uitnodiging stromen de mensen naar het podium, ze haasten zich, ze willen er bij zijn, deze Verlosser toebehoren, hun zonden laten wegwassen door Zijn Bloed. Ze stromen naar voren, het is wonderlijk te zien hoe ze komen uit het islamisme, hindoeisme, het zwartste heidendom en kiezen voor Jezus, al deze gekleurde volkeren en ze in beweging te zien komen tot Hem. We staan daar te prediken, het is stil op het grote veld vol mensen, de grote ronde maan komt op achter de palmen, daarachter is de zee. Overal zitten de mensen in het gras met rondom zich heen allerlei slapende kinderen. De moeders willen deze samenkomsten niet missen en nemen al hun kinderen mee naar het veld, spoedig slapen al deze kleintjes in, ze liggen daar overal verspreid te slapen, een natuurvolk dat gemakkelijk tegen de bodem in slaap valt. Als de oproep weerklinkt, zie ik de moeders opstaan en naar voren komen en dan zie ik vanaf het hoge podium al die honderden kinderen liggen te slapen op het veld. Op een keer riep een verschrikte moeder: a snake! Alle moeders raapten hun kinderen op en vluchtten weg, er was een gevaarlijke slang tussen de slapende kinderen gegleden, een moeder ontdekte hem. Een dappere vrouw die een kapmes bij zich had, doodde het ondier en wierp hem in een droge sloot. Spoedig daarna kwamen de moeders weer met hun kinderen op het gras terug en na wat nerveus te hebben nagepraat, vielen de kleintjes weer in slaap en luisterden de moeders verder naar de prediking. Zo direct tot de heidenen te prediken is wel het mooiste wat er is en daarvoor vergeten de zendelingen alle ontberingen en moeiten.

Karel Hoekendijk